http://turkiyegercekleri.wordpress.com/

http://turkiyegercekleri.wordpress.com/
bu alanda hizmet vermekteyiz...
ilginizden dolayı teşekkür ederiz..

MEDYA GERÇEĞİ

Alıntı
Televizyonseverler, İbrahim Tatlıses'in ve Mehmet Ali Erbil'in programlarını beğenerek izlerler. Hatta onların hareketlerini, konuşmalarını taklit etmeye çalışırlar. Ancak Erbil ile Tatlıses, zaman zaman toplumumuzda hoş görülmeyen hareketleri ve konuşmalarıyla da televizyon ekranına yansır. Bu ikilinin, zaman zaman kötü görüntülerini izlemiştik. Hatta alışmıştık.Ancak ünlü yapımcı Osman Yağmurdereli'nin bu ikiliye ayak uydurarak canlı yayında okey oynayacağı, bizler gibi ekran başındaki milyonların da aklının ucundan geçmemişti sanırım. Hayranlarının şaşkın bakışları arasında ekranın ortasına kurdukları masanın başına geçip okey oynayan üçlü, masaya dördüncüyü oturtmamalarının nedeni olarak da, kameranın önünü kapanmamasını gösteriyorlardı.NELER ÖĞRENDİK NELER...Sözüm ona, bir yandan erkeklerin kahvelere gidip okey oynamasını eleştiriyorlardı ama yaptıklarının örnek alınacağını düşünmüyorlardı. Hatta, parasına değil, eğlencesine oynadıklarını söyleyerek sanki kusur işlediklerini biliyorlar da hafifletmeye çalışıyorlardı.Yok, "Bir de parasına oynasaydınız!"Hatta onunla da kalmayıp, okey nasıl oynanır diye de tarif etseydiniz... Hile yapmayı da Mehmet Ali Erbil tarif etsin, ne de olsa, "Okey çalacaksanız, oynamam ona göre" diyebiliyor.Demek ki, "Okey oyununda okey de çalınıyormuş!"İbrahim Tatlıses, canlı yayın sırasında kameralara elindeki çift okey'i gösterip gülüyor, bunu gören Osman Yağmurdereli de ıstakasını açarak oyunun bittiğini söylüyor, yani İbrahim Tatlıses'in "okey'ini yakıyordu."Meğer, bu oyunda "Okey'i yakmak diye de bir şey varmış"Bu sırada "okey" arkadaşlarının yanına Seren Serengil ile Ece Gürsel geliyor. Seren Serengil, "Ben uğurlu gelirim, hatta okey'i oynarım, hep de KAZANIRIM!" diyor.Bak, bak, bak... Okey'i iyi oynayıp üstüne kazanmak da maharetmiş!İbrahim Tatlıses, okey oynarken bir de "Sabuha" türküsü patlatıyor, araya... Sonra birdenbire kesip oyunu bitirdiğini belirterek, ıstakasını açıyor. Sonraki konuşmaya dikkat!Osman Yağmurdereli: Ya, bu okey kaç taşla oynanıyor?Mehmet Ali Erbil: 15 taşla ama bende 16 taş var.Osman Yağmurdereli: Bende de 18 taş var...İbrahim Tatlıses: Zaten siz ikiniz benim bir sürü paramı aldınız böyle.Demek ki, daha önce parasına da oynamışlar!Allah'tan ekran başındaki okey'de çay içiliyordu. Normalde bu grubun okey masasında, "rakı" içildiğini cümle alem biliyor.Sonra nasihat bölümü başlıyor İbrahim Tatlıses'in... İşte efendim, erkekler karılarını evde bırakıp okey oynamaya kahvehanelere gitmesinlermiş, evlerinde karılarını, çocuklarını koklasınlarmış...Özetle bu ekran rezaleti dakikalarca sürdü... Neler öğrendik neler... Kimse de buna bir dur demedi... Üstüne üstlük TMSF'nin kanalında!Kalın sağlıcakla...Hürriyet - KELEBEK
Türkiye'deki medya gerçeği, REYTİNG için herşey mübah !!!İnsanımızda oturup çoluk çocuk izler, sözde aile program(lar)ı ya...Daha öğretici daha bilgilendirici programlar yerine rezalete bak ya...

DIŞ DEVLETLER İLE OLAN İLİŞKİLER GERÇEĞİ

Türkiye ve Amerika stratejik ilişkiler belirsiz bir köprü üzerinde
AbdulHalim Gazali
Fars Haber ajansı: Amerikalı bazı yetkililer Türkiye hükümetinin halkı Amerikan düşmanı oluşturmaya çalıştığı yönünde olumlu rolünün olduğunu ileri sürmekteler. Söz konusu Amerikalılara göre Türkiye yetkilileri, Amerika’nın özellikle Irak olmak üzere İsrail ve bölge üzerindeki siyasetlerini kullanarak Türkiye halkını Amerikan karşıtlığına doğru sürüklemekteler.
Türkiye’de düzenlenen Irak’a komşu ülkeler toplantısında Türkiye başbakanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Irak’ta işgalin ardından meydana gelen süreci ‘Irak terörizmin merkezine dönüşmektedir’ şeklindeki açıklaması son derece önemli bir vurgudur.
Bu açıklama, aslında Türkiye ve Amerika arasında Irak konusunda varolan uyumsuzluğu son derece güzel bir şekilde gözler önüne sermektedir. Ama iki ülke arasında dış politikadaki farklılık ve uyumsuzluk yalnızca Irak meselesi değil elbette.
Amerika ve Türkiye arasında Irak’tan ayrı olarak Türkiye’nin İran ve Suriye ile izlemiş olduğu tutum da Washington ve Ankara arasını açan bir başka bir meseledir.
Mısır basınından El’Ehram gazetesinin Mart 2005’te yayınlanan bir makalede Türkiye ve Amerika arasında mevcut sorunu irdelemiştir. Makalede iki ülke arasında ilişkilerin gerilmesinde önemli iki unsurun bulunduğu belirtilerek şu ifadelere yer verilmiştir.
Amerika, Türkiye’den özellikle de İran ve Suriye konusu olmak üzere Ortadoğu bölgesi meselelerindeki dış politikasını kendiyle paralel olmasını diğer taraftan da Türkiye halkının Amerikan karşıtlığını azaltmasını istemektedir.
Amerikan dışişleri bakanı Condoleezza Rice’nin Türkiye’ye yaptığı ziyaretteki açıklamaları ve Türkiye yetkililerinin nisbeten Amerikan karşıtı açıklamaları da aslında iki ülke arasında gerilimin dozunu daha da arttırmıştır.
Amerikan yetkilileri, Türkiye halkının Amerikan karşıtlığının Ak Parti hükümetinin dış ve iç politikada Amerika’dan bağımsız politika izlemesi konusunda elini açtığının farkında ve bundan dolayı da son derece kaygılıdır. Çünkü İslami ve milli eğilimlerinden dolayı seçmenin oyunu alarak hükümete gelen Ak Parti’nin sorunları halletmek için halkın görüşü doğrultusunda hareket etmekten başka çaresi yoktur. Amerikan dışişleri bakanının Türkiye’ye yönelik yaptığı uyarı da aslında önemle dikkate alınacak bir gelişmedir.
Bu arada Amerikan savunma bakanı yardımcısı Douglas Feith de Türkiye’ye yönelik uyarısında, Amerikanın müttefiki sayılan Türkiye başbakanın Amerikan karşıtı görünüm veren tutumunun aslında iki ülke arasında ilişkilerin gerginleşmesine neden olacağını dikkate alması gerektiği hatırlatmasında bulunarak Türkiye’nin dış politikasını yeniden gözden geçirmesine vurgu yaptı.
Bu doğrultuda bazı Amerikan yetkililerinin Türkiye halkının Amerikan karşıtı olmasında Türk yetkililerden bir çoğunun rolünün olduğunu bildirmesi ise aslında Feith’in uyarısıyla paralellik içermektedir.
Türkiyeli yetkililer de Amerikanın Kuzey Irak’ta konuşlanan PKK ve Kürt güçleri destekleyerek Türkiye’nin milli çıkarlarını ve stratejik çıkarlarını tehdit ettiğini ve Türkiye’nin hak ve hukukunu çiğnediği görüşündeler. Bundan dolayı Türkiye halkı ve siyasi çevrelerinde Bush’un siyasetleri Amerikan düşmanlığına neden olmuştur. Yapılan kamuoyu yoklamaları, Türkiye halkının Bush’u ‘akılsız ve dar görüşlü’ olduğu şeklinde gördüğünü göstermiştir. Türkiye halkı Bush’un bu özelliğinden dolayı her an en yakın dostları ve müttefiklerine saldırabileceği görüşündedir.
Türkiye medyasında da Amerika’nın bu tutumuna geniş yer verilerek Amerika’nın dünya genelinde Amerikan karşıtı tepkilerin izlenen savaş yanlısı siyasetlerden arttığına dikkat çekilmekte ve sorgulanmaktadır.
Amerika’yı eleştirenlerden bir çoğuna göre, Amerikan yönetiminin Ak Parti’ye olan ümidi büyük oranda yok olmuştur. Ak Parti’nin iktidara gelmesinin hemen ardından Amerikan yönetimi AKP ile ilişkileri geliştirmek ve karşılığında da bu partinin Amerika ile yakın işbirliği içinde olmak istediği görülse de halkın Ak Parti’nin dışa bağımlı ve Amerikan güdümünde olduğu şeklinde bir düşünceye girmesiyle AKP yetkilileri bu düşüncenin önünü kesmek için Amerikan politikalarına mesafeli yaklaşmaya özen göstermişlerdir.
Amerikanın Türkiye’de başka bir sorunu da Türkiye’de Ak Parti dışında bir alternatif bulamamasıdır. Hatta Amerikanın bazı konulardaki siyasetlerine Türkiye bazı partiler tarafından çok ağır eleştiriler gelmektedir. Öyle ki bazı partililer Amerika’yı beklentilerin üzerinde ağır ifadelerle kınamakta ve lanetlemektedirler. Mesela hükümetin ana muhalefeti olan CHP genel başkanı Deniz Baykal, Amerika’yı kendisi aleyhinde komplo kurmakla suçladı. Baykal, hatta CIA’nın kendisini CHP liderliğinden devirmek için çeşitli hile ve tuzak içinde olduğunu söyledi.
Bundan ayrı olarak Türkiye’de Amerikan karşıtlığının artmasının bir diğer sebebi de Amerika’da Türkleri vahşi ve katil gösteren bir dizinin yayınlanmasıdır. Bu dizi Türkiye halkı arasında Amerika aleyhinde tepkilerin artmasına neden olduğu kadar Türk yetkililerin de sert tepkisine neden oldu.Bu doğrultuda Türkiye’nin Amerikan büyükelçisi çok sert bir itirazda bulunarak bu filmin gösterimden kaldırılmasını istedi.
Ama bu gelişmelere rağmen Amerikanın Türkiye’ye karşı tepkileri ve öte yandan özellikle İran ve Suriye konusunda baskısında azalma olmamıştır. Görünürde bazı Türk yetkililer açıklamalarında adeta Amerika’nın siyasetlerini onaylarcasına Suriye ve İran’ın bir tehdit olduğunu ileri sürmüşlerdir. Aynı yetkililer bu açıklama ile aslında Amerikanın politikasını göstermelik de olsa onayladıklarını göstermişlerdir.
Bundan dolayı Türkiye ve Amerika arasında başlıca sorunları şu şekilde sıralayabiliriz.
1- Türkiye’nin, İran ve Suriye ile ticaret hacmi milyarlarca doların üzerinde olup Türkiye bundan dolayı 2 komşusunun hışmına neden olabilecek bir girişimden kaçınmaya çalışmaktadır. Özellikle de Erdoğan hükümeti komşularla başta İran ve Suriye olmak üzere komşularla ve dünya ülkeleriyle ticari ilişkilerin geliştirilmesine özel bir önem veriyor. Bu doğrultuda Erdoğan hükümetinin icraatları önemlidir. Hatta dış siyasette ticari ilişkilerin geliştirilmesi öncelliğini icraatta rahatlıkla görebiliriz. Mesela Tayyip Erdoğan’ın Etiyopya, Kenya ve Güney Afrika’ya yaptığı ve bu ülkelerle ticaret hacminin arttırılması yönündeki çabalarında bu durumu görmek mümkündür. Görüldüğü gibi Ak Parti hükümeti Afrika piyasalarına açılmayı ve komşularıyla stratejik ilişkilerinin elinden çıkmasını istemiyor.
2- Türkiye’nin Amerikanın düşmanı olarak gördüğü İran ve Suriye ile Kuzey Irak konusunda Kürt Meselesi gibi ortak derdi var. Ve bu üç ülke bu konuda aynı görüşte ve Irak’ın toprak bütünlüğünün korunmasından yana ve Irak’ın parçalanmasına ve özellikle de Kuzey‘de bir Kürt devletinin kurulmasını kesinlikle istemiyor.
3-Türkiye yetkilileri, bölgede her türlü buhran ve çatışmanın, güvensizliğe ve diğer sorunlara yol açacağı ve hatta sonun bir savaş olabileceğinin çok iyi farkındadırlar. Böyle bir durumda da Türkiye dahil bölge ülkeleri ve milletleri maddi ve manevi çok büyük zarar ve hasar görecektir. Bu durum öte yandan bölgede terörün de artmasına yolaçacaktır. Bundan dolayı terörden dolayı başı büyük bir belada olan ve 2003’de İstanbul’da meydana gelen patlamalarda ciddi zarar gören Türkiye, kesinlikle teröre meydan verebilecek gelişmelerden ciddiyetle uzak duracaktır. Öte yandan son zamanlarda Amerika ve İsrail’in dolaylı olarak Lübnan eski başbakanı Refik Hariri’ye yönelik suikastı kabullendiklerini doğrulayan tutumları ve Suriye’nin Lübnan’dan çekilmesi için Beyaz Saray’ın baskılarına bakıldığında Türkiye’nin Amerika’ya kesinlikle güvenemeyeceği ve güvenmediği de görülecektir. Bu arada taraflar bölgede meydana gelen bu gelişmelerin bölgenin geleceği için de çok büyük sorunlara neden olacağının bilincindedirler. Türkiye’de bazı kesim, Amerika ve Türkiye ilişkilerinin şahıslara münhasır olmadığını çünkü Amerikan politikalarının ABD’nin müttefiki olan ülkelerde Amerikan tepkisine neden olacağı görüşünde. Çünkü Amerika için önemli olan dostları ve müttefikleri değil, Amerikan emperyalizminin çıkarlarının teminidir. Bundan dolayı da Amerika kesinlikle ‘güven’ verecek bir devlet ve güç değildir.
Söz konusu kesim Amerikanın geçmişten beri sürdürmekte olduğu bu emperyalist tutumlardan el çekeceğine inanmıyor.
Burada elbette bir soru akla gelmekte. Acaba Ak Parti’nin lafzi söylemleri ile uygulamada tutumu ne kadar başarılı ve ne zamana dek devam edebilir ? Bu tutum Ak Parti içinde ihtilaflara neden olmuyor mu ? Bu soruların cevabı da aslında Amerikanın İran ve Suriye’ye karşı izlediği tutuma karşı verilecek politikalarda görülecektir.
Amerika dünya barışı aleyhinde bir tehdit
Türkiye’de yapılan son kamuoyu anketlerine göre, Türkiye halkının yüzde 75-82’si Amerika’nın siyasetlerine ve Amerika’ya karşı. Bunlardan yüzde 33’ü Amerika’yı dünya güvenliği için en büyük tehdit olarak görmekte. Bu kamuoyu aynı zamanda Amerika’nın Kuzey Irak’ta rejim karşıtlarını destekleyerek Türkiye aleyhine bir çatışma çıkarmak için çaba gösterdiğini de ortaya koydu. Bu kamuoyu yoklaması Türkiye halkının Amerika’ya güvenmediğini aksine Amerika’nın Türkiye’yi bölmek ve Kuzey Irak’ta bir Kürt Devleti’nin kurulması için çeşitli Kürt grupları desteklediği şeklinde bir görüş içinde olduğunu ortaya koydu.
Bu arada İngiliz basının, Kuzey Irak’taki Amerikan güçlerinin Kürtler ile Türkiye arasında olası bir çatışma çıkartmak için faaliyet yaptığını ortaya koymakta. Her ne kadar Türkiye ve Amerika söz konusu araştırma ve iddiaları yalanlasalar da Türkiye basını, Amerika’nın Türkiye’yi parçalamak istediğine ve Türkiye’nin hayrına çalışmadığını ciddi olarak gündemine taşımaktadır.
Raporlar, Türkiye’nin Kuzey Irak’a yönelik muhtemel askeri operasyonlarını, zengin petrol kaynaklarına sahip Kerkük’ün Kürtlerin eline geçmesini önlemek olduğunu göstermektedir.
Çünkü zengin petrol ve enerji kaynaklarına Kürtlerin sahip olması demek başta maddi olarak her alanda ciddi bir güç olmak manasına gelecek ve bu zaman içinde bugün için uzak bir ihtimal olarak gözüken Kürt Devleti’nin temelinin oluşmasında büyük katkısı olabilecektir.
http://turkish.irib.ir/makaleler/turkiye_amerika.htm

KURUM VE KURULUŞLAR GERÇEKLERİ

HÜKÜMET

AYDINLAR GERÇEĞİ

İster aydın, ister entelektüel ya da münevver, okumuş hatta müstehzi olarak 'entel' deyin, kendimi işte öyle bir şey sayarım. Bu yanımla da hayattan bir tat alırım.
Lüks yerine kültürü sevdiğime inanırım, iyi hele pahalı yemek yerine masada sohbetinden zevk alacağım birinin olmasını isterim, yurtdışına gittiğimde kalacağım otel değil ziyaret edeceğim müze ilgilendirir beni, başkaları giyim dükkanlarını dolanırken ben kitapevlerinde rafları karıştırırım, yazın denizde güneşlenirken bir şeyler okumuyor olsam zamanı israf ettiğimi hisseder rahatsız olurum. Aydın olmayı ben böyle tanımlıyorum. Bu tercihlerin bir uzantısı olarak da ilgi alanım ve değerlerim biraz 'aydınca' olur: memleket meseleleri (siyaset deyin isterseniz), doğru/yanlışın arayışı (felsefe herhalde), edebiyat konuları, beni sarsan ve duygulandıran olaylar (iç karanlık dünyam belki) zihnimi sürekli kurcalar.
Başkalarına göre bunlar en ideal seçenekler olmayabilir; ama ben bu dünyamdan zevk alırım. Ya da mutluluğu bu alanlarda ararım. Aydın olmanın hoş bir tadı vardır. Hele bu değerleri paylaşabileceğiniz bir eşiniz ve küçük de olsa uygun bir çevreniz varsa bu 'aydınlığın' saatlerinize sürekli heyecan, renk ve anlam katan bir yanı olur. Bütün dünyada aydın olmak aşağı yukarı böyle bir şey olsa gerek. Böyle bir aydının -bu da bir kimlik sayılabilir- seçtiği yol, doğru ya da yanlış, kendine özgü bir mezhebidir.
Aydın olmanın bedeli ağır olmamalı
Ama Türkiye'de aydın olmanın bedeli öteki ülkelere göre çok ağır. En başta 'aydına' benim hesaplarında olmayan misyonlar yüklenir, ondan ille de olmadık sorumluluklar istenir: memleketi kurtarmak, herkese örnek olmak, toplumu uyandırmak gibi ve bunu kendini helak edercesine yapması istenir. Nazım'ın kelimeleriyle söylersek 'ben yanmasam, sen yanmasan' işler yürümeyecekmişçesine. İlle de kül olmalıymışız. Aydın, bir tür mazoşist oluyor bu durumda, bir martir, bir şehit, bir kurban, kendini feda eden bir Prometeus. Batı dünyasında öyle değildir. Entelektüel, yayınladığı kitaplarla övünürken, bu taraftaki münevver kodeste yattığı yıllarla, çektiği çilelerle kendi değerini biçmeye çalışır. Aydın, fikir alanında at koşturandır bir yanda, öte yanda ise çile çeken. Hele 'zengin aydın' kavramı çelişki sayılır oldu. Benim hesaplarımda aydının aç kalması, soğuk bir evde yatması ve en sonunda erken ölmesi yoktur.
Bu misyon garabetinin bir de tersten okunuşu vardır ki o da ayrı bir toplumsal bedel: aydından toplumu kurtarmasını bekleyenler zaman zaman kendileri ortaya atılıp darbeler ve yasa dışı eylemlerle toplumu 'kurtarma' eylemlerine girişirler ve kendilerini bu yüzden de 'aydın' sayarlar. Oysa bana göre aydın başka, toplumun çobanı ya da çelebi olmak başka.
Son zamanlarda aydın olmanın tadı iyice kaçtı. Benim entelektüel arkadaşlarımın hemen hepsi sıkıntıda. Kimileri günlerini mahkeme salonlarında kendilerini savcıların ve fiili saldırganların karşısında korumaya çalışıyorlar. Çoğu, amatör avukata dönüştü. Yasa maddelerini, hukukun girift yorumlarını, uluslararası mahkemelerin olanaklarını bellemişler, bunları anlatıyorlar. İstihbarat servislerinin işleyişi konularında uzmanlaşmışlar, cinayet nasıl engellenir diye önerilerde bulunuyorlar. Ve lafları artık hakaret, küfür, ihanet, ayıp, günah, alay olarak algılanıyor. Kendilerini koruyacak söz bulmada zorluk çekiyorlar. Ve tabii arada fatura geliyor: para cezası, hapis yatma, işten kovulma, alenen tükürülme, aşağılanma, parmakla gösterilme, dayak ya da kurşun yeme. 'Aydınım' derken ben bunları hesaba katmamıştım.
Aydın, düşünce adamı sayılmaz oldu. Hoş, durum eskiden de pek farklı değildi ya!.. Belki eskiden aydınlar bu süründürülmeyi kabullenip sineye çekerlerdi, 'Ben yanmasam olmaz' derlerdi. Ama artık düşüncenin kendisinin düşman sayılması ve aydının da namlunun ucunda olması sırıtır oldu. Aydının şimdi kendi isteğiyle 'yanmayıp' bazen otellerde, bazen mahkemelerde, kaldırımlarda ya da gazete sütunlarında yakılıyor olması artık infial uyandırıyor. Bu kabullenilemeyen durumlar artık 'normal' bir bedel değil de büyük haksızlık olarak algılanmaya başlandığından (dönemler değişiyor anlaşılan) aydın olmanın tadı daha da kaçıyor.
Aydın arkadaşlarımın bir kısmı yıllardır yurtdışında. Yurda dönmeyi düşünenler bu düşünceyi akıllarından kovmaya çalışıyor şimdi. 'Aydın gibi yaşamak olanaklıyken neden kendimizin ve ailemizin huzurunu bozalım?' diyorlar. Bazı aydın arkadaşlarımın yurdu terk etme hesapları yaptıklarını duyuyorum. Kimilerinin 'kaçtığı' zaten biliniyor. Haklıdırlar, aydın olmak iyidir de hayatta kalma şartıyla. 'Kaçma' kelimesi korkuyu ve gizliliği çağrıştıran bir kelimedir, ama bu kelimeyi kullananlar gidenin 'korkaklığından' çok, toplum içine sinmiş olan 'korkutuculuğu' vurgulamak istiyorlar sanıyorum.
Koruma altında yaşam olur mu?
Son günlerde aydınlarımızın polis koruması altına alındıklarını duyuyoruz. Buna sevinenler de var: nihayet korunuyorlar diye! Aydının polis koruması altında yaşaması ne anlama gelir? Nerede görülmüştür bu? Bir insan kaç yıl koruma altında yaşayabilir? Bu tür bir yaşam biçimine ne kadar katlanabilir? Böylesine tehdit edildiğini bilen bir kimse bu aşağılanmaya ve tehdide ne kadar dayanabilir? Böyle 'aydınlık' olur mu? Tadı kalır mı bu şartlar altında aydınlığın? Hiç olur mu koruma altında edebiyat sohbeti, taverna, tiyatro, resim sergisi ziyareti, kütüphane ve kitapevi günleri? Çok tatsız oldu bu işler! Ben aydın olma mutluluğunu farklı düşünmüştüm: aydın başka; militan savaşçı, komando, gerilla ya da Rambo başka. Benim harcım ise bu kadar, sade aydın.
Statlarda utandırıcı sloganlar, şüpheli dayanışma fotoğrafları, en sıradan empati ve sempati belirtisine gösterilen ırkçı tepkiler, ürkütücü güya sosyolojik yorumlar ve psikolojik 'derin' açıklamalar (müsebbip, tahrik etmiş olan kurbanlarmış!), kimin malı olduğu belli olmayan 301 tane Demokles kılıcı ve gözümün önünden gitmeyen ölü bir aydının delik ayakkabı köselesi. Tadı ve anlamı kalmadı kalemin, kâğıdın ve sözün. Hele hükümetin 301 konusunda temel sorumluluğunu Sivil Toplum Kuruluşları'na devredip 'ne yapalım, anlaşamıyorlar' demesine nasıl katlanır insan? Hangi yasa sivillerin oybirliği ile çıktı ki bugüne kadar? Demokraside hiç oybirliği aranır mı? Hükümet kanun çıkarma temel hakkını kullanmaktan kaçınıp öte yana bakarak ilgisiz ıslık çalıyorsa yurttaş umutsuzdur. Oybirliği şartı aydınlara yönelik bir ikiyüzlülüktür. Aydın olmak bir zevk idi, şimdi Türkiye'de büyük riske dönüştü. Düşünce ve ifade özgürlüğünün sürekli yara aldığı bu karanlık ortamda aydın olmanın tadı da kalmadı.
HERKÜL MİLLAS
http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/haber.do?haberno=506219

TERÖR GERÇEĞİ

İşte PKK'nın silah listesi!
6/8/2007 Kategori:TEROR GERCEGI
Genelkurmay Başkanlığı bir süredir PKK’nın kullandığı silahların kaynağını belirliyor ve üretici ülkelere, silahların, PKK’nın eline nasıl geçtiğini soruyordu. PKK, bunun belirlenmemesi için bir süredir yeni bir yöntem geliştirdi... Temmuz ayının ilk günlerinde, güvenlik güçlerine teslim olan teröristler, Kandil Dağı’ndaki kampa, iki ABD zırhlı aracının silah getirdiğine tanık olduklarını açıkladılar. İddialarla ilgili tartışmalar sürerken, Genelkurmay Başkanlığı’nın, ‘terör örgütlerinin kullandığı silahların menşei’ araştırmasını öteden beri yaptığı, silahları üreten ve kayıtlarda aldı görünen ülkelere, bunların PKK’nın eline nasıl geçtiğine ilişkin soru yönelttiği anlaşıldı. Genelkurmay Başkanlığı’nın belgelerine göre PKK, son dönemde, silah ve patlayıcıların kaynağının belli olmaması için silahların seri numaralarını siliyor. Seri numaraları silinmeyen silahların, hangi ülke kaynaklı olduğu kesin olarak belirleniyor. PKK’nın önemli karargâhı olarak belirtilen Kandil Dağı’na, ABD silahlarının getirildiği, teslim olan teröristlerin ifadelerinde yer aldı. Bu ifadeler doğrultusunda, ABD makamlarından bu konuda bilgi istenirken, gündeme PKK’nın kullandığı ABD kaynaklı silahlar da getirildi. Denetimsiz biçimde transferleri yapılan küçük ve hafif silahların, çeşitli yollarla terörist grupların kontrolüne geçtiğini belirten yetkililer, bu konuda uluslararası kuruluşların yürüttüğü çalışmalara da Türkiye'nin tam destek verdiğini söylediler. Terör örgütlerinin Türkiye'ye yönelik eylemlerinde kullandıkları silahların ‘menşeini araştırma’nın önceki yıllarda yapılanlardan çok farklı olmadığını belirten askeri yetkililer, ele geçirilen silahların bir kısmına ait bilgilerin ya silah üreticileri ya da kaçakçılar tarafından özellikle silindiğini söylediler. Son dönemlerde ‘siliciler’ arasına PKK da katıldı. Made in İtalya, Almanya... Silinen seri numaraları yüzünden ele geçirilen silahların tamamının kaynağını saptamanın zor olduğunu belirten yetkililer, seri numarası belli olmayan bu silahları, kataloglardan karşılaştırma yöntemiyle kaynak belirlediklerini söylediler. Yakalanan silahlardan menşei tam olarak belirlenenlerin önceki yıllarda elde edilen sonuçlarla da benzerlik gösterdiğini kaydeden yetkililer, buna ilişkin şu bulguları aktardılar: “Hafif silahların çoğunluğu, başta Rusya olmak üzere eski Doğu Bloku ülkeleri ve Çin kaynaklı. Bir kısım silahlar ise Almanya, İtalya, İngiltere, İspanya, ABD gibi ülkeler tarafından üretildikten sonra, doğrudan veya dolaylı yollarla terör örgütlerine aktarılıyor. Arazide yeri tespit edilen ve emniyet gerekçesiyle yerinde imha edilen mayınlardan büyük çoğunluğunun ise İtalyan menşeli olduğu anlaşılıyor.'' PKK'ya dönük operasyonlarda ele geçirilen binlerce silahın kaynak araştırması, Genelkurmay Başkanlığı tarafından yapılıyor. Bu konuda yapılan araştırmaya göre, menşei tam olarak belirlenen silah ve patlayıcıların ülkelere göre dağılımı şöyle: KALAŞNİKOF’LAR Ele geçirilen ve menşei tam olarak belirlenen 4 bin 500 Kalaşnikof’un (AK-47) yüzde 71.6’sı Rusya, yüzde 14.7'si Çin, yüzde 3.6'sı Macaristan, yüzde 3.6'sı da Bulgaristan orijinli. KANNAS’LAR Ele geçirilen toplam 5 bin 713 suikast silahı Kannas, BKC, Dragunov, Arbiki, G-3, M-16, G-1, mavzer gibi silahlardan 959'unun menşei tam olarak belirlendi. Bunların yüzde 45.2'sinin Rusya, yüzde 13.2'sinin İngiltere, yüzde 9.4'ünün de ABD orijinli olduğu saptandı. ROKETLER PKK'nın eylemlerde de yaygın olarak kullandığı roketlerden ele geçirilen 1.610'u üzerinde inceleme yapıldı. Bunlardan ancak 313'ünün menşei belirlenebildi. Bunların da yüzde 85'inin Rusya, yüzde 5.4'ünün Irak, yüzde 2.5'inin Çin menşeli olduğu anlaşıldı. TABANCALAR 2 bin 885 tabanca ve makineli tabancadan 2 bin 208'inin menşei belirlendi. Bu silahların yüzde 21.9'u eski Çekoslovakya, yüzde 20.2'si İspanya, yüzde 19.8'i İtalya orijinli çıktı. EL BOMBALARI 3 bin 490 el bombasından 136'sının menşei belirlendi. Bunların yüzde 72'sinin Rusya, yüzde 19.8'inin ABD, yüzde 8'inin ise Alman menşeli olduğu görüldü. MAYINLAR Bulunan 11 bin 568 mayından 8 bin 15'inin menşei araştırması sonuçlandı. Bu mayınların yüzde 60.8'i İtalya, yüzde 28.3'ü Rusya, yüzde 6.2'si Almanya kaynaklı.Kaynak: Milliyet Haber
http://bilgeerhan.blogcu.com/3656961

SOSYAL GERÇEKLER

TÜRK OLMAYAN TÜRKLER

TÜRK OLMAYAN TÜRKLER
Firaz Baran :Türkiye’deki ünlülüri düşünün. Hiç biri Türk değildir. Müziğin bir numarası İbrahim Tatlıses Kürt’tür. Sinemanın sultanı Türkan Şoray Çerkez’dir. Romanın ustası Yaşar Kemal Kürt’tür.
Siz Koç, Uzan, Eczacıbaşı gibi ailelerin Türk olduğunu mu düşünüyorsunuz? * Bir halk dili ve kültürüyle vardır. Türkçe dili ve Türk müziği ise yamadır, çalmadır. Örneğin Türkçe’de kullanılan 19 bin kelimenin diğer dillerden alındığını TDK kendisi yazıyor. Türk Halk Müziği Kürtlerindir. Sanat Müziği Osmanlı saraylarına getirilen Balkan sanatçı cariyelerinindir. Pop zaten Türklerin değil. * Türkiye’deki tarihi yapıların hangisini bir Türk yapmış? Mimar Sinan Türk değildi. * Türklerin nüfusu 70 milyon değildir. 20 milyonu Kürt, 6-7 milyon arası Çerkez’dir. Yine milyonları aşan bir Laz ve Arnavut nüfusu vardır. Bunun dışında sayıları azımsanmayacak diğer milletler vardır. Yani Türkler çoğunluk bile değildir. * Türkçe dili de gelecekte yok olacaktır. Çünkü; bu dil yama bir dildir. Kimse bunu öğrenmek istemeyecektir. Onun için hayatın her alanına sokmaya ve diğer dillerin gelişmelerini engellemeye çalışıyorlar. * Türkiye’de simge olan devrimcilerden sadece İbrahim Kaypakkaya Türk’tür. Mahir Çayan Gürcü’dür. Deniz Gezmiş Kürt’tür. Mazlum Doğan Kürt’tür. Şimdi Türklerin önünde iki seçenek var: Ya Türkleri bin yıldır kullanan yabancılara karşı çıkacaklar, ya da işlenen suçlara ortak olmayı sürdürecekler. Türkler “Aaa dilim yama. Sanatım çalma. Ben şimdi ne yapacağım” demesinler. Yine “Bana ne bunları kimden aldığımız. Sen bugüne bak. Şarkılar Türkçe, dil Türkçe” deyip de kendilerini kandırmasınlar. Atatürk’ünüzün imzası bile bir Ermeni’ye ait. İnsanın kültürel olarak zayıf olması, geri kalması ayıp değildir. Buradaki bilgiler torbanın taşan kısmından. Torbada daha neler var neler? İsim isim. Hepsi 15 kopyayla belgeleriyle kayıtlı. Bunlardan Türklerin çekinmesine gerek yok. Çekinmesi gerekenler Türk Olmayan Türkler’
http://www.h*******.info/index.php?option=com_content&task=view&id=200&Itemid=34dir.



Milli mücadelenin öteki yüzü
Ayse Günaysu: Biz muhalifler sayıca azınlıkta olmayı baştan kabullenmişizdir. Çünkü yerleşik sisteme, düşünceye, değerlere muhalefet ederiz. Ama bazı konularda kendimizi çoğunlukla saf tutar bulduğumuzda, nedense, bizim çoğunluğun yanında durduğumuzu düşünmek yerine, çoğunluğun bize destek verdiğini sanıp, halkımızın bu cömertliğini nihayet ne kadar haklı olduğumuzu anlamış olduklarına yorarız
Bunda bir iş var' demek yerine, herhalde arayıp bulamadığımız bir şeye, halkımızın desteğine, hiç değilse bir noktada sahip olmanın mutluluğuyla olsa gerek, pek de şaşırmayız. Örneğin anti-emperyalizm. Bugün sadece Kemalistler değil, AKP tabanı da, MHP tabanı da anti-emperyalisttir. Hele hele Kemalizmle Türk solu arasında anti-emperyalizm konusunda tam bir görüş birliği var. Genel sol kamuoyu bundan pek rahatsız da görünmüyor. Çünkü ortak payda 'Ulusal Kurtuluş Savaşı'. Münferit çıkışlar dışında popüler Sol kültürümüzün, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunu borçlu olduğu Milli Mücadele'ye karşı eleştirel bakışı yok. 'Kurtuluş Savaşı'nı bir cümle ile anlatır mısınız diye bir anket yapılsa, Kemalistlerle solcuların büyük bir çoğunluğu üç aşağı beş yukarı aynı cümleyi kuracaklardır: Emperyalizme karşı ulusal bağımsızlık savaşıdır Kurtuluş Savaşı. Milli Mücadele gerçekten de bir yanıyla 1. Dünya Savaşı'nın galiplerinin iradelerine karşı bir ulusal egemenlik savaşı olmakla birlikte, aynı zamanda Anadolu'nun başlamış olan Türkleştirme/Müslümanlaştırma sürecini tamamına erdirmeyi hedefleyen, memleketin Hıristiyan halklarına, en başta Rumlara ve Ermenilere karşı bir etnik temizliği de içerir. Ulusal egemenlikle etnik temizlik birbirinden bağımsız değildir. Öyle ki, etnik temizlik olmadan Milli Mücadele'nin kazanılamayacağı çok iyi bilinir ve ifade edilmiştir de. Milli Mücadele'ye taban sağlayarak onu başarıya ulaştıran Anadolu eşrafı da, büyük çoğunlukla Kemalist harekete, esas olarak anti-emperyalist oldukları için değil, Ermeni ve Rumların geri dönüp mallarına sahip çıkmalarından korktukları için, 1914'ten itibaren el koydukları Rum ve Ermenilere ait toprakları, malı mülkü kaybetmemek için katılmışlardır. Taner Akçam 'İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu' kitabında Milli Mücadele'nin bu yönünü ayrıntılarıyla anlatıyor ve çok sayıda kaynak gösteriyor. Örneğin Cumhuriyet'in resmi yazarlarından Falih Rıfkı Atay, 'Savaş bitip de İngiliz ve müttefikleri, İttihatçı ve hele Ermeni öldürüşçülüğü hesaplarını sormak yoluna gidince, ne kadar gocunan varsa silahlanıp bir çeteye katılmıştır' diye yazıyor. Söz konusu çeteler Kuvayı Milliye çeteleridir. Mustafa Kemal, Doğan Avcıoğlu'nun deyişiyle, 'Rum ve Ermeni olaylarından dolayı kovuşturulan İttihatçılar ile Rum ve Ermeni öcünün direnişe zorladığı ... eşrafa dayanarak ... Kurtuluş Savaşı'nı yürütmüştür.' Yine örneğin Karadeniz'de Milli Mücadele, büyük ölçüde Ermenilere ve Rum çetelerine karşı verildi. Sayısız köy yakıldı, kadınlar ve çocuklardan oluşan ahalisi katledildi. Rum çetelerin oluşumunda, Rumların politize olmuş kesimleri arasında yükselen milliyetçi dalga faktörünün yanı sıra, baskı ve zulüm de büyük rol oynamıştı. Rum erkekler için köy yakma, sürgün, katliamlardan canını kurtarmanın tek yolu dağa çıkmaktı. Amele taburları dağa çıkmanın bir diğer nedeniydi. Gayrımüslim erkekler toplanıyor, askerlik adı altında amele taburlarına alınıyor, büyük bir kısmı topluca katlediliyordu. Sonuç olarak dağlarda 300 bin asker kaçağının gezdiği o günlerde Rum erkekler için çeteye katılmak olağandı. Çetelere katılanlar arasında zanaatk‰r, meslek erbabı, esnaf kişiler de vardı. Örneğin, Stefanos Yerasimos, Milliyetler ve Sınırları kitabında çetelerin etrafında örgütlendiği şefler arasında en ünlülerinden Vasil Usta'nın, 'karısının namusunu korumak' için çeteci olan bir asker kaçağı olduğunu anlatır. Uzun lafın kısası Milli Mücadele Türk sol kamuoyunun geneli için henüz açılmamış kapalı bir kutu. Daha doğrusu, Taner Akçam gibi kutuya açanlar var var ama içine bakmaya hevesli pek yok. Kaynak:Gündem 02022006

turkiyegercekleri.blogcu.com

www.turkiyegercekleri.blogcu.com

bu alanda hizmet vermekteyiz..
bekleriz

"Türkiye'de Sağlık Sorunları[görüşler TBMM]

Herhalde, bir vekile yapılacak en büyük kötü dua, yani beddua, zannediyorum "Allah seni yüzde 2,5 bütçeli bir bakanlığa bakan etsin; yani, Sağlık Bakanı yapsın" demektir.
Değerli arkadaşlar, Sağlık Bakanlığımızla ilgili bütçe oranını söylediğim zaman alkışları duyuyorum. Duyuyorum; ama, bunun sorumlusunun Adalet ve Kalkınma Partisi olmadığını da biliyorum. Biz, daha dört aylık iktidarız. Bu Meclis 59 hükümet, yüzlerce de Sağlık Bakanı gördü. Bunun için, bunun sorumluluğu şu andaki iktidarın olmaması gerekir.
CANAN ARITMAN (İzmir) - Bu bir siyasî tercihtir.
SABRİ VARAN (Devamla) - Daha teşkilat yasasını bile yapmamış, personel kanununu bile çıkarmamış bir Bakanlığın, neleri nasıl yapabileceğini burada konuşmaya çalışacağız.
Değerli arkadaşlarım, değerli milletvekilleri; günümüzde, sağlık kavramı, eskisine oranla çok daha fazla unsur içermektedir. Hasta haklarından çevre sağlığına kadar geniş bir yelpaze karşımıza çıkmaktadır.
Türkiye'de sağlık sorunları, kesinlikle sistemden kaynaklanmaktadır. Sağlık sisteminde, hizmeti alan hasta da, hizmeti veren hekim ve sağlık personeli de ve bunun finansmanını sağlayan Bakanlık da, maalesef memnun değildir. Sağlıkta, millet olarak ne aradığımızı bilmeliyiz, nereye gitmek istediğimizi bilmeliyiz; aksi takdirde, sağlıkta vardığımız yerin tespitini yapamayız.
Sistemdeki hataları savunamayız. Bizler, hataları miras olarak kabul etmiyoruz; bunun için, hatalar da savunmaya değmemelidir. Başkalarına acıyı getirecek ihmal bize yakışmaz. Yürekleri yakmak, gözleri yaşartmak, Türk sağlık sisteminin neticesi olmamalıdır.
Hedefi olmayan; ama, hep hayal edilen işten kimseye bir fayda gelmez. Büyük milletlerin hayalleri olamaz, büyük milletlerin hedefleri vardır ve olmalıdır. Sağlık sorunlarını, hasta-hastane-doktor üçgeninde çözmeye çalışırsak, çözülemez, çözemeyiz. Genel bütçe içerisinde yüzde 2,5 pay alan, bunun da yüzde 80'ini personel giderlerine harcayan bir Bakanlığın, kısa sürede bu sistemin sorunlarını çözmesi tabiî ki düşünülemez.
Değerli arkadaşlarım, Sağlık Bakanlığının konumu da çok önemlidir. Sağlıkta söz sahibi birçok kuruluş vardır; eğer, sağlıkta sorunlar çözülecekse, çözüm, etkin ve güçlü bir Bakanlığın oluşturulmasındadır.
Sağlık Bakanlığını, ülkenin tüm sağlık politikalarını üreten, yöneten, planlayan, uygulayan bir yapıya kavuşturmalıyız. Bireyi; yani, insanı hedef alan "insanı yaşat ki, devlet yaşasın" mantığına göre politikalar üretmeliyiz.
Sağlık sektörümüzdeki problemlerden bir diğeri de planlamadır. Bunun temelinde de çokbaşlılık yatmaktadır. Uzun vadeli sağlık politikaları üretmeliyiz; başarı bundadır.
Sağlık personeli ve sağlık tesisindeki dağılımda da dengesizlikler vardır. Öyle ki, tıbbî malzemenin olduğu yerde, sağlık ocağında, doktoru bulamazsınız, doktorun olduğu yerde de tıbbî alet edevatı bulamazsınız. Bunun için, hastanın var olduğu yerde doktor olması lazım, doktorun var olduğu yerde de hastanın olması lazım. Planlamanın daha düzenli yapılmasına dikkat etmek gerekir.
İsterseniz, dünyadaki yerimize göz atalım. Devletler, genel bütçelerinden ne kadar ayırıyor; sağlığa ayrılan pay olarak, Avusturya yüzde 14'ünü ayırıyorken, Türkiye'deki oranı biraz önce belirttim. Almanya'da bu oran yüzde 17'dir. Avrupa'da sağlık harcamaları en düşük ülke, maalesef, Türkiye'dir; bu rakam 108 dolar civarındadır. Ancak, şuna dikkatinizi çekmek istiyorum: Ülkemizde, millî savunma harcamalarında kişi başına 123 dolar harcama yapıyoruz. Bizim sağlığa biraz daha fazla kaynak ayırmamız gerektiğini, bu kıyastan da anlayabiliriz.
Sağlık hizmetleri geciktirilemez ve ertelenemez. Ülkelerin gelişmişlik ölçütlerinden olan bebek ölüm oranlarını, Medeni Yılmaz arkadaşımız, biraz önce sizlere söyledi; ama, insanların yaşam süresinde, insanlarımızın medenî milletlerden on yıl önce hayata veda ettiğini de bilmeliyiz. Türkiye'de ortalama yaşam süresi 69 yıl iken, Avrupa'da ve medenî milletlerde, bu süre on yıl daha uzundur.
Sağlık ocağı sayısı 5 800 civarındadır. Bir doktora 4 353 kişi, bir hemşireye 5 556 kişi, bir ebeye de 3 007 kişinin mesuliyeti düşmektedir.
Değerli arkadaşlar, devletimiz, koruyucu sağlık hizmetlerine ağırlık vermeli, birinci basamak sağlık hizmeti veren sağlık ocaklarını, röntgen, tıbbî cihazlar ve benzeri donanımlarla desteklemeli ve bilahara da aile hekimliği sistemine geçmelidir. Sağlık ocaklarımızı, tıpta uzmanlık sınavına hazırlanan pratisyen hekimlerin barınma yeri olmaktan çıkarmalıyız.
Hastaya, hastane ve hekim seçme hakkı vermeliyiz. Devlet, ikinci basamak sağlık hizmetlerinden belirli bir zaman sonra çekilmeli, bu hizmeti yerel yönetimlere, özel sektöre ve üçüncü sektör dediğimiz vakıf ve derneklere devretmelidir. Bunun örnekleri, Avrupa'da sayısız olarak vardır.
Bilahara, hastanelerin özerkleşmesine gidilmelidir. Hastanelerimize, kendi hastanelerinde bulunmayan branşlarda hekimi, eczacıyı, diş hekimini ve sağlık personelini, dönersermaye imkânlarından sözleşmeli olarak çalıştırma imkânı verilmelidir. Bunda devletin çok büyük kârı olacaktır arkadaşlar. İsterseniz, ilimizden bir örnek verelim. Gümüşhane Devlet Hastanesinde, bugün nöroloji uzmanı bulunmamaktadır. Evde ranzasından düşen bir çocuğun hastaneye müracaatında, ailesiyle beraber mecburen Trabzon'a sevki mümkündür. Hastayı, refakatçisiyle beraber Trabzon'a sevk edersek, buna bir de ambulans tahsis edilirse ve bu tür vakanın da bir ay içerisinde on olduğunu hesap edersek, bir hekime, Gümüşhane'de vereceğimiz maaşın ne olabileceği ile buradaki hesap ortaya çıkar. Burada, devletimizin çok büyük kayıpları olmaktadır.
Avrupa Birliği normlarında, ebe hemşirenin eğitimi yüksekokul seviyesinde olmalıdır. Maalesef, ilimizde, 5 katlı, 500 öğrenci kapasiteli bir okulumuzu da Karadeniz Teknik Üniversitesine tahsis ettiğimiz halde, sağlık meslek yüksekokulu açılmamıştır.
Değerli arkadaşlar, şimdi, neleri yapmalıyız, neleri önermeliyiz, belki bunu konuşmak lazım; ama, ülkemizde, sağlığa ayrılan payın, sadece bütçeden ayrılan yüzde 2,5'lik pay olmadığını da bilmemiz lazım. Hastanelerdeki dönersermayelerin payını, üniversite hastanelerinin dönersermaye payını ve Silahlı Kuvvetlerimizin sağlığa ayırdığı payı da kattığımız zaman, bütçedeki oranın yüzde 6 - yüzde 7'lere vardığını da bilmemiz lazım. Şunu ifade edeyim ki: Sayın Bakanımızın ve hükümetimizin, bu bütçeyi, doğru ve yerinde, uygun zamanlamayla kullanacağı inancını taşıyorum.
Bütün bu olumsuz rakam ve mevzuat bir gerçekken, olumsuzlukları çözmek için de şunları öneriyorum :
Her şeyden önce, sağlıkta bir veri bankasının oluşturulması gerekir; başarı da bundadır.
Sosyal güvenliği olmayan garip gurebaya, birinci sınıf sağlık hizmetini, çok kaliteli şekilde vermeli; yeşil kartın, insanları rencide...
(Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı)
BAŞKAN - Sayın Varan, konuşmanızı tamamlamanız için eksüre veriyorum; buyurun.
SABRİ VARAN (Devamla) - Tamamlıyorum Sayın Başkan, teşekkür ederim.
Yeşil kart, maalesef, bu garip gurebayı, başvurdukları hastanelerde, kurumlarda yüz kızartıcı bir duruma sokmuştur. Bunun için, bu yeşil kartı kaldırmalıyız; herkese sağlık hizmetini sunmalıyız.
Personelin moral motivasyonu da yoktur. Sağlık personeline moral motivasyon verecek çok iyi ücret tahsis etmeliyiz; performans kriterlerini esas alan bir ücretlendirme ve bölgesel farklılıklara göre farklı ücret getirmeliyiz.
Ağız ve diş sağlığı konusunda da durum aynıdır. Ülkemizde, ancak beş yılda 1 defa diş hekimine müracaat edildiği söylenir; Avrupa'da ise, bu, bir yılda 5 defadır. Bunun için, çocukluktan başlayacak şekilde ağız ve diş sağlığı eğitimi vermeliyiz.
Sağlıkta, personel kanununu yeniden yapılandırmalıyız. Bir meslek, diğer mesleğin yardımcısı değil, tamamlayıcısıdır. Sağlıkta, hekimler dışında anılan personele "yardımcı sağlık hizmetleri" deyimini kullanmamalıyız; bunlara yeni tanımlar getirmeliyiz.
Tıpta uzmanlıkta, eczacılarımıza branşlaşma hakkı vermeliyiz.
Diplomasız diş hekimlerinin bu faaliyeti yapmaları engellenmelidir. Çıraklık eğitim merkezlerinde lise öğretmenlerinin verdiği diş hekimliği, ağız ve diş sağlığı dersleriyle bu insanlar teknisyen yapılıyor. Burada diş hekimlerinin görev almadığını biliyoruz. Bu yanlışın da ortadan kaldırılması gerekiyor.
Personelde norm kadroya geçmemiz lazım.
Kısa sürede bitirmek için, biraz hızlı okumak istiyorum.
Turizm hekimliği ve sağlık turizmi konusunda yeni çalışmalara ihtiyaç vardır. Mavi bayrak projesine de önem vermeliyiz.
Yüzde 100'ünü devletin satın aldığı ilaç sanayiinde katma değer kaybının önlenmesi için KDV oranını yüzde 1'e indirmeliyiz.
Bebek mamalarımızın ruhsatları hâlâ Tarım Bakanlığımızca verilmektedir. Bebek mamalarının ruhsatları Sağlık Bakanlığımıza devredilmeli, marketlerde sağlıksız koşullarda satışından vazgeçilmelidir. Mamalar, ancak eczanelerce satılmalıdır.
Devletimizin, kısa sürede, özel sağlık sigortasına geçmesi gerekmektedir. 224 sayılı Sağlık Hizmetlerinin Sosyalleştirilmesi Hakkında Yasa, bölgesel ihtiyaçlara da cevap verecek şekilde düzenlenmelidir.
İlaçlarda fiyatlandırma sistemi değiştirilmelidir. Muadil ilaçlardaki çok yüksek fiyat farkına geçit verilmemelidir ve ithal ilacın iç piyasadaki yüzde 40'lara varan oranına dur denilmelidir. Ulusal ilaç kurumu oluşturulmalıdır.
İlçelerde sağlık alanındaki bir boşluğu doldurmak için, ilçelerimizde de ilçe sağlık müdürlükleri kurulmalıdır.
BAŞKAN - Sayın Varan, toparlar mısınız.
SABRİ VARAN (Devamla) - 2 dakika içinde bitiriyorum Sayın Başkanım.
Mobil sağlık hizmeti verilerek, her köye bir sağlıkevi ve bir ebe projesinden vazgeçmeliyiz.
Medikal malzemelerde de suiistimali önleyecek tedbirleri almalıyız.
Çocuk ölümlerini azaltacak, anne ölümlerine son verecek tedbirleri almalıyız. Anneleri, doğum öncesi, doğum için hazırlamalıyız.
DEVAMI İÇİN:http://www.tbmm.gov.tr/develop/owa/tutanak_b_sd.birlesim_baslangic?P4=9025&P5=B&page1=19&page2=19

SAĞLIK GERÇEĞİ[İLAÇ GERÇEĞİ]

İlaç gerçeğiA.Y. isimli okurum, Türkiye'deki ilaç ticaretiyle ilgili gerçekleri göz önüne seren bir ileti gönderdi. Çok ilginç noktalara değinen ve ses getireceğine inandığım ileti biraz kısaltılmış haliyle şöyle:"Beş yıldır, çeşitli ilaç firmalarında tıbbi satış mümessili olarak çalışıyorum. Beş yıldır öğrendiğim tek gerçek, ilaç satmak için her yolun mubah olduğudur. Sağlık sektörünün gerçeği, yatırım yapmadan hiçbir hekime ilaç yazdırılamadığıdır. İlaç firmaları pahalı ve muadilsiz ürünleri için hekimlerle kutu başı anlaşmalar yaparlar. Hekimin istediği bir şeyi alarak bu anlaşma kendiliğinden gerçekleşir. Lüks yerlerde yemek vermek, bayan hekimlerin çocuklarına hediye, asistanlara kitap almak, tıbbi aletler hediye etmek gibi eylemlerle bu iş gerçekleşir. Bu tür çalışmayan ve etiğe önem veren doktorlar da vardır, denilebilir. Raporlu ilaçta vurgunOnları da yurtiçi ve yurtdışı kongrelere götürerek bir şeyler vermiş oluruz. Anlaştığınız hekim, basit enfeksiyonlar için bile, sizin pahalı antibiyotiğinizi yazar. Ürününüz tansiyon ilacı ise, bu yazılır ve çark sürer. Asıl vurgun, raporlu ilaçlarda yaşanmaktadır. Hastalar katkı payı ödemedikleri için, hekimler de eczaneler de, bu raporlarla istedikleri gibi oynar. Eczaneler, hekime kullanılmayacak ilaçlar yazdırıp % 5 pay verirler. Reçete, devlete fatura edilir. Geçende haber olduğu gibi, kesik kupürlü ilaçlar ilaç mafyasına % 10 ile satılır; onlar da yeni kutularla ilaçları piyasaya sürerler. İlaç firmaları, maaş ile birlikte prim sistemiyle çalışırlar. Primler, brüt 20-40 milyar lira arasında değişen tutarlardır. İlaç firması çalışanı, bu tutarı almak için her şeyi yapar. İşin diğer bir yönü de var. Medikal firmalar kendi malzemelerini kullanan hekimlere % 10-15 pay vermektedirler. Bu yüzden, göğüs ağrısıyla giden her hastaya anjiyo, dizim ağrıyor diyene protez yapılıyor. Alıştığımız MR ve tomografileri saymıyorum. Birçok muadil ilaçta, eczanelere verilen mal fazlaları var. Çözüm, ilaç firmalarıyla tüm hekimlerin bağlarını kesmekten geçiyor. Sağlık Bakanlığı, halkın sağlığını korumuyor; sadece ilaçla tedavi ediyor."Yazılanların büyük bölümünün doğru olduğunu zannediyorum. Konu birçok yönleriyle zaten tartışılıyor. Sağlık Bakanlığı da işin farkında. Bu bozuk sistemden en büyük zararı devlet görüyor. Sağlık konusunda, hastaneler birleştirilerek ve devlete ilaç alımında yeni sistem getirilerek önemli işler başarıldı. Ancak, ilaç kullanımı ve denetimi konusunda yeterli tedbir alınamadı. Gereğinden fazla sayıda eczane var. Eczaneler yeterli kâr elde edemeyince, her türlü yola başvurmak zorunda kalıyorlar. İlaç kullanımı yeterince denetlenemiyor. Yurtdışında, reçeteyle birlikte, her hastaya hastalığı hakkında bir rapor veriliyor. Raporda, hangi ilacın neden verildiği de yazıyor. Üstelik, ilaçların çoğu kutuyla değil, taneyle veriliyor. Bizde reçeteye dahil edilip devletten alınan birçok ilaç yurtdışında reçetesiz satılıyor. Öyle olunca da devlet bunları ödemiyor. Bu gelenekler bizde yok. Devlete yüklenen sağlık giderleri sorunu, bütün dünyada devletlerin en önemli sorunları arasında. Avrupa Birliği bile sorunu çözebilmiş değil. Ama, bizden çok daha tasarruflu davranılıyor.
MİLLİYET

SAĞLIK GERÇEĞİ[AİDS]

Türkiye’nin AIDS gerçeği
Buca’da bir ilköğretim öğrencisiyle annesinin HIV taşıdığının, babanın da bir süre önce AIDS’ten öldüğünün ortaya çıkması, Türkiye’de AIDS gerçeğine dikkat çekti. AIDS gizleniyor, takip edilemiyor ve yayılmaya devam ediyor.

İSTANBUL - İzmir’in Buca İlçesi’nde bir ihbar üzerine yapılan incelemede, bir ilköğretim öğrencisiyle annesinin AIDS hastalığına neden olan HIV taşıdığı, babanın da bir süre önce AIDS’ten öldüğü ortaya çıktı. Öğrenci S.Ş. ve fuhuş yaptığı iddia edilen annesi, sosyal baskı ve dışlanmaktan korkarak durumlarını açıklamayınca, yetkili birimlerden sağlık yardımı da alamadı. 2002 yılında yine İzmir’de Kızılay’dan verilen kanla HIV pozitif olan Y.O’nun eğitim gördüğü ilkokulda bir kriz yaşanmış, veliler çocuklarını okula göndermeyi reddetmişti.

TÜRKİYE’DE AIDS NE KADAR BİLİNİYOR?4 sene içerisinde basına yansıyan iki HIV pozitif vakası, AIDS hastalığı konusunda toplumun bilinç düzeyi ve devlet girişiminin yeterliliğiyle ilgili soruları gündeme getirdi. Gelişmiş ülkelerle kıyaslandığında AIDS’in Türkiye’de yeterince bilinmemesi ve HIV’in yayılmasına karşı güçlü önlemler alınmaması, toplumda hastalıkla ilgili çeşitli önyargıların oluşmasına neden oluyor. UNAIDS’in (Birleşmiş Milletler HIV/AIDS’le Mücadele Programı) Türkiye değerlendirmesinde verdiği istatistiklere göre; 1985 ve 2004 yılları arasında toplam 1922 HIV pozitif hasta rapor edildi. Bunlardan 551’inde virüs AIDS’e yol açtı ve 63’ü hayatını kaybetti. 2004 yılında rapor edilen 210 yeni HIV pozitif vakasından 47’si AIDS’e yakalandı ve 7 AIDS kaynaklı ölüm meydana geldi.SEKS TİCARETİ ÖNEMLİ BULAŞMA SEBEBİResmi raporlara göre; HIV virüsü, hastaların yüzde 6’sına şırıngayla madde alımı yüzünden bulaştı. Toplumda AIDS’in homoseksüellikle yakından ilişkili olduğu yargısının aksine, Türkiye’de virüs taşıyanların ortalama yüzde 50’si heteroseksüel. Dünyanın diğer ülkelerine kıyasla resmi kayıtlara geçen vakaların nispeten daha az oluşu ve madde kullanımına seyrek rastlanması, hastalığın çoğunlukla Doğu Avrupa ülkelerinden seks ticareti yapmak için gelen kadınlar ve müşterileri sayesinde bulaştığı fikrini de doğurdu. 1996’dan 2000’e kadar 44 bin yabancı kadın yasadışı çalıştığı gerekçesiyle gözaltına alındı. HIV pozitif hastaların ülke içindeki coğrafi dağılımı çeşitlilik gösterse de 2003’te yapılan 2 milyon 385 bin HIV testi çoğunlukla İstanbul metropolünde gerçekleşti.TÜRKİYE’DE ÖNLEMLER YETERLİ DEĞİL1981’den beri tüm dünyanın gündeminde olan AIDS konusunda dünyanın birçok ülkesinde hükümetlerin ve toplumun değişik kesimlerinden kişi ve kurumların insiyatifleriyle sivil toplum girişimleri yürütülse de Türkiye’de bu sayı az. Devlet bünyesinde çalışmalarına devam eden Ulusal AIDS Komisyonu yeterli kapasite ve kaynak sıkıntısı yaşarken, kurula misyonunda yardımcı olacak sivil girişimler de maddi ve manevi destek arayışlarını sürdürüyor. Türkiye’de AIDS’le Savaşım Derneği bu sivil girişimlerin en kapsamlı çalışmalar yürüteni olarak biliniyor. İstanbul Tıp Fakültesi’nden Prof. Dr. Enver Tali Çetin ve bir grup öğretim üyesi tarafından İstanbul da kurulan dernek, HIV/AIDS konusunda toplumu bilgilendirmek, kişilerin AIDS ve cinsellik konusunda edindikleri bilgileri güvenli cinsel davranışlara dönüştürmelerine yardımcı olmak ve HIV taşıyıcılarının toplum tarafından dışlanmamadan yaşamasını sağlamak için faaliyetlerde bulunuyor.Devlet sağlık politikalarında henüz gereken hassasiyetin gösterilmediği HIV/AIDS konusu, nüfusunun yüzde 50’sinin 24 yaşın altında olduğu Türkiye’de okul müfredatlarına girmiş değil. HIV taşıyıcılarının, madde bağımlılarının ve cinsel tercihi sebebiyle dışlanmaktan çekinenlerin kendilerini toplumda gizliyor olması, HIV/AIDS sorununun gündeme getirilmeyişinde etkili oluyor. Araştırma, tedavi ve mücadele yöntemlerine yeterli kaynak ayrılamaması, tecrit ve kınamayı yok edecek bilgilendirme programlarının eksikliği de toplumsal cahilliği körüklüyor.

Türkiye Ekonomisi

Yüzde Bir (% 1)

Dünyanın, denizler hariç, yüzölçümü yaklaşık 149 milyon kilometrekare. Türkiye'nin denizleri hariç, yüzölçümü 771 bin kilometre kare. Yani Türkiye, dünyanın yüzde 0.5'ini (binde besini) kapsiyor. Dünyanın nüfusu 6460 milyon. Türkiye'nin nüfusu 70 milyon. Yani Türkiye, dünya nüfusunun yüzde 1'inden biraz fazlasını oluşturuyor. Satınalma gücü paritesiyle ölçüldüğünde Dünyanın Gayrisafi Yurtiçi Hasılası (DGSYIH) toplamı 55.6 trilyon dolar. Türkiye'nin aynı ölçüye göre gayrısafi yurtiçi hasılası (GSYIH) 551 milyar dolar. Yani Türkiye, dünya gayrısafi yurtiçi hasılasının yüzde 1'ini yaratıyor (ya da dünyanın toplam gelirinden yüzde 1 pay alıyor.) Satınalma gücü paritesiyle hesaplandığında dünyada kişi başına ortalama gelir 8760 dolar. Türkiye'de aynı ölçüyle hesaplanan kişi başına ortalama gelir 7680 dolar. Yani Türkiye'nin kişi başına geliri dünya ortalamasının biraz altında bulunuyor. Dünyanın toplam ihracat rakamı 9.1 trilyon dolar. Türkiye'nin ihracatı (2004) 63 milyar dolar. Yani Türkiye, dünya ihracatının yüzde 0.7'sini gerçekleştiriyor. Dünyanın ithalat rakamı toplamı 9.4 trilyon dolar. Türkiye'nin ithalat miktarı 97.2 milyar dolar (2004). Yani Türkiye, dünya ithalat toplamının yüzde 1'ini yapıyor.Dünyadaki ekonomiler kişi başına gelire göre sınıflandırıldığında kişi başına geliri 825 doların altında olanlar düşük gelirli ekonomiler, 826- 3255 dolar arasında olanlar orta gelir düzeyindeki ekonomiler, 3256-10066 dolar arasında olanlar orta üst gelir düzeyindeki ekonomiler ve 10066 dolardan yukarı geliri olanlar yüksek gelir düzeyindeki ekonomiler olarak sınıflandırılıyor. Türkiye bu sınıflandırmada orta üst gelir kategorisindeki ülkeler arasında bulunuyor. Özetle 100 kişilik 100 metrekarelik ve 100 dolar gelire sahip ve birbiriyle 100 dolar toplam tutarında alış veriş yapan insanların yaşadığı bir dünyada yaşayan tek Türk, 0.5 metre kare toprağa sahip, toplam 100 dolarlık üretimin 1 dolarlık bölümünü üretiyor, diğerlerine 0.7 dolarlık mal ve hizmet satıyor ve onlardan 1 dolarlık mal ve hizmet satın alıyor. Buraya kadar yapılan karşılaştırmalar Türkiye'nin dünyanın yaklasik yüzde 1'ini oluşturan bir ekonomiye sahip olduğunu gösteriyor bize.Böyle bir dünyada ötekiler de Türkler kadar pay alsa inanılmaz adil bir görünüm çıkardı ortaya. Ama gerçek böyle değil. Burada her bir Amerikalıya 5 dolar, her bir Avrupalıya 4 dolar düşüyor. Buna karşılık her bir Çinli yalnızca 0.6 dolar, her bir Hintli de 0.4 dolar elde ediyor. Türkiye öyle bir konumda ki bütün dünyanın ortalamasını temsil ediyor. 1 Türk 1 dolarlık üretim yapıyor, bunun 0.7 dolarını ötekilere satıyor ve onlardan 1 dolarlık mal alıyor ve geri kalan tutarı da (0.3 dolar) ötekilerden borçlanıyor.Böyle bir dünyada gelecekte iki şeyden birisi olacak. Ya 100 dolarlık pasta büyüyecek ve pasta büyürken göreli düzelmeler olacak, örneğin Çinli başına gelir 0.6 dolardan yukarı gidecek; ya da mevcut pastanın paylaşımında dengeler yeniden oluşacak. Yani dünyanın bugünkü görünümü her bir ülkenin kendi iç görünümündeki çelişkilerden farklı değil. Nasıl ki her bir ülkenin kendi içinde gelir dağılımı eşitsizlikleri varsa aynı şey dünya genelinde de söz konusu. Türkiye bu durumun önemli istisnalarından birisi. Türkiye'nin içinde ciddi bir gelir dağılımı eşitsizliği var. DİE'nin açıkladığı 2003 yılına ilişkin Gini Katsayısı (GK) 0.42 (optimal GK=0). Bu oldukça adaletsiz bir gelir dağılımını gösteriyor. Buna karşılık Türkiye'nin dünya gelirinden aldığı pay son derecede adaletli (ya da dünya üretimine yaptığı katkı çok ölçülü).Türkiye, gelecekte ekonomik dengelerini zedelemeden dış borçlanmasını düşürüp, kendi iç gelir dağılımını düzeltebilirse dünya açısından örnek oluşturacak ve bugün çalkantılar yaşamasına karşılık gelecekte bir barış adası olacak. Türkiye'nin geleceği açısından temel alınacak misyon bu olmalı.
Dr. Mahfi Eğilmez
Sayfa Basi
Türkiye ÇelişkileriTürkiye ekonomisi son dört yılda yakaladığı % 7.8'lik ortalama büyüme hızıyla, 1923'ten bu yana geçen dönemin % 4.9'luk büyüme ortalamasının çok üstünde bir performansla ekonomisini büyütmeyi başarmış bulunuyor. Buna karşılık 2001'de % 8.4 olan işsizlik oranı 2005'te % 10.3 olarak gerçekleşmiş durumda. Yani son dört yılda büyüme rekorları kıran Türkiye, işsizliği azaltmak bir yana artırmış. Verimlilik artışı bir açıklama yolu olsa da son dört yılda % 7.8 ortalama büyüme hızı yakalamış gelişme yolundaki bir ülkede işsizlik oranının azalmayıp artması Türkiye ekonomisinin ilk çelişkisi.Türkiye, yüksek büyüme hızının yanına bir de sabitleşmiş dalgalı kuru eklediği için hızla zenginleşiyor. 2000'lere 200 milyar dolarlık GSMH ve 3 bin dolarlık kişi başına GSMH ile giren Türkiye, şimdilerde 360 milyar dolarlık GSMH ve 5 bin dolarlık kişi başına GSMH'nin keyfini çıkarıyor. Bu rakamlar bize toplumun zenginliğinin son yıllarda neredeyse iki kat arttığını söylüyor. Buna karşılık oldukça bozuk olan gelir dağılımında pek bir düzelme görülmüyor. Gelir dağılımının adil olup olmadığını ölçmede kullanılan Gini Katsayısı 0.40'lardan aşağı inemediği için Türkiye bir türlü dünyada en bozuk gelir dağılımına sahip ülkeler arasından çıkamıyor. Bunu doğrulayan bir başka gösterge olarak Dünya Bankası'nın fakirlik araştırmaları Türkiye'de her 100 kişiden 25'inin günde iki doların altında gelire sahip olduğunu ortaya koyuyor. Türkiye ekonomisinin ikinci çelişkisi burada saklı: Toplum zenginleşiyor ama gelir dağılımı düzelmediği için fakirlerin sayısı azalmıyor.
Türkiye son yıllarda yakaladığı bir ivmeyle iç dengesini düzeltiyor. Öteden beri en önemli sorunlardan biri olan bütçe açıkları (BA) giderek kapanıyor. 2000'li yıllara %10'luk BA/GSMH oranıyla giren Türkiye, 2005 yılında bunu %2'lere gerileterek Maastricht Kriteri'ni yakaladı. Bu gelişme Türkiye'nin mali disiplini sağlaması açısından çok önemli. Geçmişte Türkiye'nin sorunu bütçe açığının finansmanı idi. Bu sorun artık önemini kaybetmeye başlamış görünüyor. Buna karşılık 2000'lere %2'ye yakın CA/GSMH oranıyla giren Türkiye, bu oranı şimdilerde % 6.5'lere çıkarmış ve bu kez dış dengeyi ve onun finansmanını sorun haline getirmiş durumda. Türkiye ekonomisinin üçüncü önemli çelişkisi buradan kaynaklanıyor: Geçmişte bütçe açıkları dış denge sorununa yol açardı, şimdilerde dış denge sorununun dönüp bütçe açığına ya da iç denge sorununa yol açıp açmayacağı tartışılıyor.Türkiye'de kamu kesimi dış borç stoku gerilemeye başladı. 2004'te 74 milyar dolara ulaşmış bulunan kamu kesimi dış borç stoku 2005'te 65 milyar dolara indi. Geçmişte dış borçlanmada disiplinsiz davranan ve bu disiplinsizliği özel kesim tarafından eleştirilen kamu kesimi sonunda bu disiplini yakalamış görünüyor. Buna karşılık özel kesim dış borç stoku hızla artmaya başladı. 2004'te 67 milyar dolar olan özel kesim dış borç stoku 2005 sonunda 87 milyar dolar düzeyine kadar yükselmiş bulunuyor. Yani bu kez geçmişte kamu kesimini suçlayan özel kesim disiplini elden bırakmış görünüyor. Kamu kesimi, borçlanma disiplinini acı deneyimler yaşayarak öğrenmiş gibi dururken özel kesim geçmişte yaşadığı benzer acı deneyimlere karşın parite düşüklüğünden yararlanmak uğruna bu disiplinden uzaklaşarak hızla dış borç stokunu artırıyor. Dördüncü çelişki burada: Öteden beri sorunun kaynağı olarak takdim edilen kamu kesimi kendi dış borç stokunu düşürdüğü halde Türkiye'nin dış borç stoku artmaya devam ediyor.Türkiye'de özel kesim giderek güçleniyor. Ne var ki özel kesim kuruluşları ve özelleştirilen kamu kuruluşları yabancılar tarafından alınıyor. Beşinci çelişki burada: Güçlenen özel kesim, malına, güçsüz olduğu dönemdeki kadar sahip çıkamıyor.Türkiye ekonomisinin geleceğine bu çelişkiler damga vuracak.
Dr. Mahfi Eğilmez
Sayfa Basi
Avrupa'nın neresindeyiz?2005 yılı itibarıyla 25 AB üyesi ülkenin toplam GSYİH'sı 14.2 trilyon dolar. Buna göre AB, GSYİH'sı 13.2 trilyon dolar olan ABD'yi geçmiş, GSYİH'sı 4.8 trilyon dolar olan Japonya'yı üçe katlamış bulunuyor. Avrupa'nın en zengin ülkesi 2.9 trilyon dolarlık GSYİH ile Almanya. Onu 2.4 trilyon dolarla İngiltere, 2.3 trilyon dolarla Fransa ve 1.9 trilyon dolarla İtalya izliyor. Türkiye 381 milyar dolarlık GSYİH'sıyla 29 ülkeden oluşan AB üyeleri ve 2005 yılında aday konumunda bulunan ülkeler arasında yedinci sırada yer alıyor. İsveç'i (377 milyar dolar) geçmiş, Belçika'ya (390 milyar dolar) çok yaklaşmış durumdayız. Toplam gelir ya da üretim olarak bakıldığında Türkiye, Avrupa'nın en zengin yedinci ülkesi konumunda bulunuyor. İş, kişi başına gelir sıralamasına gelince değişiyor. 25 AB üyesi ülkenin kişi başına düşen ortalama yıllık geliri satınalma gücü paritesine göre 30.654 dolar. AB, kişi başına geliri 45.850 dolar olan ABD'nin de kişi başına geliri 33.405 dolar olan Japonya'nın da gerisinde bulunuyor. Avrupa'nın kişi başına gelirde en zengin ülkesi 75.980 dolarla Lüksemburg. Onu 42.051 dolarla İrlanda, 38.121 dolarla Danimarka ve 37.859 dolarla Hollanda izliyor. Türkiye'nin kişi başına geliri 9.432 dolar. Türkiye bu kişi başına gelirle 2005'teki 25 üyeli AB ülkelerinden geri olduğu gibi o tarihte aday ülke konumunda bulunan Bulgaristan (9.825 dolar), Romanya (10.611 dolar) ve Hırvatistan'dan da (14.934 dolar) geride geliyor.
GSYİH ve kişi başına GSYİH karşılaştırmaları bize şunu söylüyor: Türkiye ekonomi olarak Avrupa'nın en zengin ülkeleri arasında, ama Türkler Avrupa'nın en fakir bireyleri. Emek verimliliği endeksine bakıldığında AB'de 100 olarak alınan indeks, ABD'de 136.1, Japonya'da 92.6 olarak çıkıyor. Yani AB'deki emek verimliliği Japonya'dan yüksek ABD'den düşük. AB ülkeleri içinde emeğin verimliliğinin en yüksek olduğu yer Lüksemburg (160.8.) Onu 128.1 ile Belçika, 126.7 ile İrlanda ve 108.2 ile Holanda ve İtalya izliyor. Türkiye'de emeğin verimlilik puanı 43.9. Bu konuda Türkiye'den kötü durumda iki ülke var: Bulgaristan (32.9) ve Romanya (39.2.) Avrupa ülkelerinin bir bölümünde asgari ücret uygulaması yok. En yüksek aylık asgari ücret 1.922 dolarla Lüksemburg'da. Onu 1.657 dolarla Hollanda, 1.622 dolarla İrlanda, 1.600 dolarla İngiltere izliyor. Türkiye'nin 2005'de uyguladığı 335 dolarlık asgari ücret, Romanya (103 dolar), Bulgaristan 101 dolar), Slovakya (220 dolar), Portekiz (270 dolar), Macaristan (303 dolar) Litvanya (199 dolar), Letonya (151 dolar), Estonya (225 dolar) ve Çek Cumhuriyeti'nden (310 dolar) daha yukarıda. Yani Türkiye kişi başına gelir sıralamasında oldukça gerisinde kaldığı ülkelerden daha yüksek bir asgari ücret uyguluyor. Emek verimliliği ve asgari ücret karşılaştırmaları bize şunu söylüyor: Türkler emek verimliliği açısından Avrupa'da son sıralarda, ama asgari ücret açısından bayağı yukarılarda. 2005 yılı itibarıyla 25 AB ülkesinde kamu kesimi borç yükü (kamu borç stoku / GSYİH) oranı yüzde 63.4. Bu oran Avro'yu para birimi olarak kabul etmiş ülkelerde yüzde 70.8. Oysa avroyu para birimi olarak kabul etmek için uygulanan Maastricht kriteri bu oranın yüzde 60'ı aşmamasını koşul olarak getiriyor. Bu oran Belçika'da yüzde 93.3, Yunanistan'da yüzde 107.5, İtalya'da yüzde 106.4, Malta'da yüzde 74.7, Almanya'da yüzde 67.7, Fransa'da yüzde 66.8. Türkiye, kamu kesimi borç yükünde 2005 yılında yüzde 69.6 oranında bulunuyor. Yani avroyu para birimi olarak kabul etmiş ve dolayısıyla Maastricht Kriteri'ni tutturması gereken ülkelerden iyi durumda. Kamu kesimi borç yükü karşılaştırmaları da bize şunu söylüyor: Kriterler garibanlara uygulanır, güçlü olanlar kriter mriter dinlemez.
Dr. Mahfi Eğilmez
Sayfa Basi


Türkiye’nin Dış Borçları, Mahfi Eğilmez

2006sonu itibarıyla Türkiye'nin toplam dış borç stoku 207 milyar dolar. Aynı yılın sonunda GSMH'mız 400 milyar dolar olduğuna göre demek ki dış borç yükümüz yüzde 52. Bu borcun yaklaşık 70 milyar doları kamu kesimine, 16 milyar doları TCMB'ye, 121 milyar doları da özel kesime ait. 206 milyar dolarlık toplam dış borcumuzun yaklaşık 42 milyar dolarlık bölümü kısa vadeli, kalan 165 milyar dolarlık bölümü de uzun vadeli borç niteliğinde.
Türkiye, IMF ile birlikte istikrar programına başlamadan önce, yani 1999 yılı sonunda toplam dış borç stokumuz 103 milyar dolardı. Demek ki istikrar programıyla birlikte dış borç stokumuz yüzde 100 artarak 207 milyar dolara gelmiş. Buna karşılık 1999 yılında GSMH'mız 187 milyar dolardı. Demek ki GSMH'mız da yüzde 100'den fazla artmış. Buradan çıkan sonuç Türkiye'nin dış borçlanma yapabildiği ölçüde ekonomisini de büyüttüğü. Merkezi yönetim dış borç stokunun ortalama vadesi 7.5 yıl. Stokun döviz cinsinden ağırlığı dolarla. Merkezi yönetim toplam dış borcunun yüzde 54'ü dolar, yüzde 29'u avro, yüzde 13'ü SDR, yüzde 3'ü Japon Yeni ve kalanı da çeşitli dövizlerden. (IMF'nin hesap birimi olan SDR bugünlerde 1.52 USD'ye eşit.) 1999 yılı başında Türkiye'nin, 1994 kriziyle kullanılan stand by desteğinin bedeli olan 165 milyon SDR'lik ödemesi dışında IMF'ye herhangi bir borcu yoktu. 1999 yılı sonunda IMF ile girilen 17. stand by düzenlemesiyle 800 milyon dolar tutarında kullanım yapıldı. Sonraki yıllarda 18 ve 19. stand by düzenlemelerine girildi ve Türkiye IMF'den 1999 yılı ile 2006 yılı arasında yaklaşık olarak 42 milyar dolar destek aldı. Bunun önemli bir bölümünü geri ödedi, geriye kalan borcu Mart 2007 itibarıyla 8.5 milyar dolar dolayında bulunuyor. Hazine Müsteşarlığı'nın Mart 2007 tarihli Kamu Borç Yönetimi Raporu'ndan derlediğim aşağıdaki tablo bunlardan öteye bir şeyler söylüyor bize. Toplam dış borç stoku artmaya devam ediyor. Kamu kesimindeki artış hızı kesilmiş, TCMB'nın dış borç stoku ise azalmaya başlamış. Buna karşılık özel kesimin dış borç stoku artıyor. Özel kesimin yalnızca dış borç stoku artmış olsa pek bir sorun olmayacak. Stokun GSMH'ya oranını gösteren özel kesim dış borç yükü de artıyor. Yani kamu kesimi ve TCMB'nin dış borçlanmada boşalttığı yeri özel kesim hızla dolduruyor. Eğer özel kesimin kaynakları daha verimli kullandığına inanıyorsak, kamu kesimi yerine özel kesimin dış borçlanma yapmasının daha olumlu olduğunu kabul ederek teselli bulabiliriz. Ne var ki özel kesimin dış borçlanmasının bu hızla devam etmesi ekonomiyi dış şoklara açık hale getiriyor. Özel kesimin dış borçlarındaki tek olumlu gelişme kısa vadeli dış borçların oranının yüzde 33'e gerilemiş olması. Geçmişimizin en önemli tartışma konusu kamu kesimi borçlarıydı. Önümüzdeki dönemde tartışacağımız konu ise özel kesimin borçları olacak gibi görünüyor.

EĞİTİM GERÇEKLERİ

Eğitim insanı nasıl şartlandırır? Gençler neden sınırlı kavramlara ait değer yargılarının kurbanı haline geliyor, hayatı ve olayları at gözlüğü ile seyretmeye başlıyor? İşte ülkemizdeki eğitim gerçeği:

EĞİTİM “NASIL ŞARTLANDIRIYOR”?
Prof. Dr. Osman Çakmak/Gaziosmanpaşa üniversitesi, Fen Edebiyat Fakültesi
‘Öteki’ne saygı duymayan, kendi ideolojisi dışındaki düşünceleri yok sayan dahası kendisinden farklı düşünenlere hayat hakkı tanımayan kutuplaşmalar Türkiye’de giderek artıyor… İdeolojik, zihinsel, kültürel ya da ‘ben böyle düşünüyorum’ şartlanmasının yarattığı gerginliklerin yapılacak listesi herhalde bir hayli uzun olacaktır. Ben o konudaki her gün yaşadığımız ve hepimizin bildiği ön yargılı yaklaşım ve kavga örneklerini tekrarlamayacağım. İnsanın düşünce yapısını uygulanan eğitime bağlı olarak teşekkül ettiğine göre bir eğitimci olarak şu aşamada beni ilgilendiren uyguladığımız “öğrenme metodu”nun niteliği ve şekli olmaktadır.. Anlamadan araştırmadan hareket eden, ön yargılı ve davranışları önceden tahmin edilebilen tepkisel bir toplum “hangi öğrenme metodunun” ürünü olmaktadır?
Nasıl bir eğitim ki temel karekteristiği soru sormayan, yalnızca itaat eden, yani çizmesinin boyunu aşmayan tek tip insan yetiştiriyor? Gençlerimiz neden sınırlı kavramlara ait değer yargılarının kurbanı haline geliyor ve hayatı ve olayları at gözlüğü ile (neredeyse açısız) seyretmeye başlıyor ve düşünemeyenler haline geliyor?
Ülkemizde Eğitim Gerçeği
İnsanın düşünce sistemi alınan eğitimin bir sonucu olarak teşekkül ettiğine göre öncelikle ülkemizde eğitimin hangi varsayımlar üzerine kurulduğuna bakmalıydık
Uyguladığımız eğitimin temeline inersek her ne öğretiliyor ise birer “mutlak doğru” olarak öğretildiğini ve çocuk ve gençlerimizin, doğruların tek ve sadece kendilerine belletilenlerden ibaret olduğu yolunda “şartlandırıldığını” görebiliriz. Bilginin kullanılmasının öğretilmesi yerine tekrarlanması ve önemsenmesi onu adeta kutsallaştırmaktadır. Gençlerin kişiliği üzerinde etki bırakan neredeyse tek şey, üzerinde düşünülmeden ezbere tekrarlanan basma-kalıp yargılar ve sloganlarla hareket eden toplum yapısı oluşturmaktadır. Bütün ‘çağdaşlık’, ‘akılcılık’ ve ‘aydınlanmacılık’ iddialarına rağmen bu eğitim tarzı insanlarımızda skolastik bir zihniyeti besleyip büyüten bir zemin oluşturmaktadır.Bu o kadar etkili bir mekanizmadır ki, o gençlerin çoğu ‘yetişkin’ haline geldiklerinde bile aynı psikolojiyi korumakta ve alıştırıldığından farklı bir söz veya düşünceyi duyduklarında, kişiliklerine saldırılmışçasına şiddetli tepkiler vermektedirler. Çünkü okulda kendilerine belletilenler öylesine kişiliklerinin bir parçası haline geliyor ki ileriki yaşlarında bile farklı görüşlerle karşılaşmaları onlarda adeta ekzistansiyel bir kriz oluşturmakta, kendi fikirlerinin fanatiği haline getirmektedir.
Şartlanıyor muyuz?
Şartlandırma! Tepkisel öğrenme. Öğrenmenin en ilkel biçimiydi. Hayvanlara bir davranış kazandırmada kullanılan metot!. Peki nasıl olmuştu da hayvanlarda davranış kazandırma yöntemi ülkemizde temel öğrenme metodu haline gelmiş ve baş köşeye oturmuştu?
Sebep-sonuç ilişkileri sorgulanmadan, hatta fark edilmeden kurulmuşsa o zaman kaçınılmaz bir şekilde “şartlı öğrenmenin” içindeyiz demektir. Eğitim adına yapılan şudur aslında: Bir takım gerçekler ve “şey”lerin adı öğretiliyor. Sonra da kendi geliştirdiğimiz testlerle, yüklenilen bilginin ne kadarını aldıklarını değerlendirilip ölçülüyor. Okullarımızda, özellikle hazırlık kurslarında, adeta düşünmeden ve zahiri bir kaç emareye göre reaksiyon gösterme melekesi kazandırılır. Bu yetiştirilme tarzını tahlil ettiğimizde şartlı refleks stratejisinin ağırlık kazandığını görmek zor olmasa gerek. Öğrenci bazen zorlanarak bazen motive edilerek öğrenmek istenilenleri bellemeye yönlendirilir. Tekerlemeler yoluyla hatırlayarak belleme, anahtar sözcüklerin bellenip onların çağrışımlarıyla bütünün bellenmesi, benzerlerin bellenmesi yoluyla bütünün bellenmesi gibi belleme türlerinin hepsi, beynin şartlandırmaya açıklığından yararlanır.
Eğitimin en ilkel biçimi hayvan eğitimi uygulamalı psikoloji ve şartlanmadan başka bir şey değildir. İnsanın zihni fonksiyonları henüz gelişmediği bebeklik döneminde daha ziyade şartlanmaya dayalı (reflekse dayalı) öğrenme ile gelişmeye başlar. Çocuk dünyaya geldiğinde temel ihtiyaçlarını (emme, tutma) ihtiyari olarak değil, refleksif olarak yerine getiriyor. Sonra insiyaki hareketler. Sonra otomatik hale gelmiş itiyatlar (alışkanlıklar) sonra telkinli hareketler, ve nihayet iradi şuurlu hareketler.
Tüm bu hareket (davranış) çeşitleri bir çekirdeğin etrafına sarılır gibi, reflekse dayalı hareketlerin etrafına çocuk büyüdükçe sarılıyor. Tüm bunların hedefi, insanın hareketlerini iradi ve şuurlu bir noktaya taşımasıdır.
Şuurlu çabalar veya deneyimlerle edindiğimizi bilgi ve becerileri şartlanmayla pekiştiririz. Örneğin istediğimiz davranışı öğrenmeye başlar ve bu işe şuurla ve kendi irademizle götürürüz Zamanla tekrarlayarak pekiştiririz. Ancak bildiğimiz şeyleri mümkün olduğunca şuur seviyesine çıkarabiliyor; yani “açıklayabiliyor” değilsek şartlanmanın tuzağına düşmüşüz demektir. Şartlanma yolu ile öğrendiklerimizi sorgulamıyorsak zihnimiz şekillenmiştir. Sonuçta bilgilerin yanlışlığına veya değişmesi gerektiğine inanmak güç hatta imkansız hale gelecektir.
Kısacası mümkün olduğunca davranışlarımızın şuurunda olmazsak, yani öğrenme süreci ezbere-taklide, tekrara dayanıyorsa öğrendiklerimizi şartlanma yoluyla elde etmeye başlarız. Pavlov’a göre şartlı öğrenme düşüncelerin ilişkilendirilmesine değil, uyaranların ilişkilendirilmesine dayanır. Eğer bilgi, tutum ve davranışlar düşünce ile ilişkilendirilmeden, nedeni bilinmeden ve sorgulanmadan öğrenilişse ortaya şartlı öğrenme çıkar.
Sonuç olarak öğrenciye aktarılan veya onun hayal ve tasavvur dünyasına giren malumatlar, akıl süzgecinden geçirilmeden kabullenilince, öğrenciler dogmatik zihniyeti yansıtan “tek doğrulu” bakış açısına ve “Sorma! Düşünme! Körü körüne inan!” anlayışına sahip oluyorlar. Şartlanma, öğrenciyi, yalnızca ‘evet-hayır’ kesinliğiyle hâdiseleri ele almak ve öğretmek demektir ve aynı zamanda ikili mantığın ürünü olmaktadır. Halihazır uyguladığımız eğitimin temel özelliği bu olmaktadır.
Aklı devre dışı bırakıp hislerle hareket etmenin vahematini biliyoruz. Kendi doğrularının dışında doğru bulunmadığına şartlandırılan halk yığınları ülkemiz için en büyük tehdit yada tehditin parçasını oluşturması bu yüzdendir. Kutsal sayılan değerler öne çıkarılarak hislerin tahrik edilmesi sonucu halk yığınlarını kolayca sokağa dökebilirsiniz. Geçmişte bunun acı örneklerini ziyadesi ile yaşadık. Böyle bir eğitimden geçen kalabalıklar her türlü provokasyon ve manipulasyona açık hale gelmektedir. Ve bir avuç toplum mühendisi tarafından kolayca yönlendirilebilmektedir.
Ne Yapmalıyız?
Özgürlük konusunda gelişmiş alt yapıları olan fertleri nasıl yetiştireceğiz? Bilimsel düşünceye götüren “sorgulama-tahkik - kuşku duyma” yoluyla öğrenmeyi ve “tefekkürü tahkik” mertebesine insanları nasıl çıkarabiliriz?
Bir kere daha vurguluyoruz ki Türkiye’de eğitimi “anlama ve kavrama” sürecinden çıkarıp (yada düşük seviyede tutarak) ama tekrarı ve ezberi esas haline getirmekle “şartlı öğrenme” metodunu ikame etmiş oluyoruz. Direksiyonu kilitlenmiş bir araç nasıl ki yolun bazı yerlerinde doğru gidiyormuş gibi olursa da etrafına sık sık etrafla çarpar. Ezberle merakı sönmüş doğruların tekliğine inanmış bir kişi de sürekli olarak kendi gibi düşünmeyenlerle çatışmak durumunda kalır. Bunu dini inancı, partisi, hayat felsefesi yada çağdaşlık adına yapabilir.
İnsanın en değerli iki özelliği hiç şüphesiz ki merak ve öğrenme becerisidir. Birbirine sıkıca bağlı olan bu iki yetenek aynı zamanda hayli kırılgandır. Müdahele ve dayatmaya karşı oldukça hassastır. Eğitim adı altında yapılan her türlü teşebbüste bu iki özelliğe bilhassa dikkat edilmelidir.
İnsan ihtiyaç duydukları bilgi, beceri ve davranışları, olağanüstü bir üretkenlikle öğrenebilmekte ve bu sırada çevrelerindeki tüm imkânları büyük bir beceriyle kullanabilmektedirler.
Ama bir şartla !
Kontrolün kendi elinde olduğu, eğitim sürecinin öznesi haline geldiği bir öğrenme ortamında.. Öğreticinin vazifesi ise “öğretmek” değil akla kapı açarak ve rehber ve ders arkadaşı konumunda kalabilmektir
Bilgi, camid/katı, cansız bir yapıda değildir, canlıdır o; hayat fışkırır ondan. Ona ulaşmanın,erişmenin; bilginin kendisini açmasının, sunmasının şartları vardır. Organiktir daima yenilenir, tazelenir. İhtiyaç duyma, talep öncül şartlarıdır. Bilgiye erişim için iletişime açık olmak gerekir. İletişime açıklık, doğruyu, güzeli, haklıyı birlikte aramaya hazır olmakla başlar.
Bilgileri (doğruları) öğretelim ama çoğu bilgiler onları çevreleyen şartlara bağlı olduklarından, o şartların varlığından sürekli olarak kuşku duyulması gerektiği bir eğitim felsefesi haline getirelim. Gözlem, deney, proje temelli ve senaryo destekli uygulamalarla yaparak yaşayarak öğrenmeyi ikame edelim. Dikkat edelim ki beyinlerimizin millet olarak formatlı ve zihinlerimizi kontrol altında olmaktan kurtarmanın şifresi burada.
Milli Eğitim Bakanlığının uygulamaya koyduğu yeni eğitim programları (yeni müfredat) eğer uygulanabilirse gençlerimizi “şartlanma” tuzağından kurtarma adına ümit vaadeden bir başlangıç sayılabilir. Yeterki yozlaştırmadan ve eksikliklerini gidererek hayata geçirelim..
“Yeni Müfredat" gibi teşebbüsler haklarının farkında, sorgulayan, farklılıklara saygılı ve zihinsel özgürlüğüne kavuşmuş insan yetiştirmenin aracı olabileceği gibi “üretememe” ve “çözememe” hastalığımıza da çare olabilir. Bu yüzden geleceğe ait ümitlerimiz giderek artmaktadır.

Ortaöğretimde yeni sistem çözüm değil
02.04.2007 / Faik Akçay / Yorum

İlköğretimden ortaöğretim kurumlarına geçişte yapılan OKS yerine, 6., 7., 8. sınıflarda 3 ayrı Seviye Belirleme Sınavı (SBS) yapılması öngörülmekte. 8. sınıfın sonunda bu üç sınavın yanında ayrıca bir seçme sınavı yapılması görüşünü ileri sürenler de var. Bir yerine 4 sınav yapılması, eğitimde büyük bir yenilik (devrim) olarak sunulmaya çalışılmaktadır. OKS yerine konulmak istenen SBS’nin getirebileceği olumsuzlukları düşünerek, eğitim sistemine kalıcı çözümler getirmenin yollarını aramamız gerekmektedir.
Bir yerden başlanması, eski ezberci eğitim sisteminin bir biçimde ortadan kaldırılması kaçınılmazdır. Yerine koyacağımızı, ayakları yere basacak biçimde yerleştirebilmek için sıkıntılar çekilecektir. Bu sıkıntıları azaltmak için, toplumun değişik kesimlerinin konuyla ilgili istemlerine, eleştirilerine kulağımızı açmamız gerekir. Çıkarlarımızı değil, toplumun geleceğini düşünerek, 50 yıl sonrasının dünyasına etkin bireyler olarak katkılar sunacak, geleceğin toplumunda ayakları üzerinde durabilecek bireyler yetiştirmemize olanak sağlayan bir eğitim sistemi kurmamız gerekmektedir.

Yapılandırıcı eğitim
Türkiye’de 25-64 yaş arası yükseköğrenimi bitirenlerin oranı yüzde 9, Ortaöğretim (Lise ve dengi) kurumlarını bitirenlerin oranı ise yüzde 16. Bu oranlar İsveç’te yüzde 49, yüzde 33. 25-64 yaşları arasında olan her 4 kişiden 3’ünün İlköğretim okulunu bitirdiği, 100 kişiden ancak 9’unun yükseköğretim, 100 kişiden 16’sının ortaöğretim kurumlarını bitirebildiği Türkiye’de, (1) ilköğretim kurumlarını bitirerek ortaöğretim kurumlarında okumak isteyenlerin önüne sınav engelleri koymanın ne denli acı bir gerçek olduğunu anlatmaya gerek yoktur. İnsanının yeteneklerine göre istediği öğrenim basamağında eğitim görme hakkını yaşama geçirecek önlemleri almak, okumak isteyenlerin değil, yönetimlerin yükümlülüğünde olan bir iştir.
Eğitim sistemimize yenilik getiren, çiçeği burnunda yeni eğitim sistemi, kısaca “Yapılandırmacı Eğitim” olarak tanımlanmaktadır. Bu eğitim sisteminin uygulanmasına, eğitimin temel öğeleri olan, okul, öğrenci, öğretmen, yönetim, veli kesimlerinin hiçbiri hazır değildir. Ölçme değerlendirme uzmanlarımızın yok denecek düzeyde az olması bir başka gerçeğimizdir. Bilimsel bir ölçme değerlendirme düzeni kuramadığımız için, anaokulundan üniversiteye dek tüm öğretim basamaklarında doğru, gerçekçi bir ölçme-değerlendirme yapılamamaktadır. Her yıl ortalama 1500 dolayında lise birincisinin, ÖSS’de yeterli başarı göstererek hiçbir yükseköğretim kurumuna girme hakkı kazanamamakta oluşu, ölçme değerlendirme sistemimizin ne denli sağlıksız olduğunun kanıtıdır. Bir öğretmenden, bir eğitim kurumunda 5 alan öğrenciyle, aynı bilgi düzeyinde olup başka bir öğretim kurumunda, bir başka öğretmenden 3 alan öğrencilerin olduğu gerçeği, ölçme değerlendirme sistemimizin çok sıkıntılı olduğunu gözler önüne sermektedir.
Seviye Belirleme Sınavı uygulamalarıyla, “Akran Değerlendirmesi”, öğrencinin kendisinin, velisinin ölçme değerlendirme sürecine katılması gibi, yapılandırmacı eğitim sisteminin temelini oluşturan ölçme değerlendirme anlayışının yaşama geçirilemeyeceği anlaşılmaktadır.

OKS etkisi sürer
OKS sisteminin savunulacak bir yanı yok. Öğrencinin 8 yılda öğrendiğini 2 saatte, tek sınavla ölçmeye kalkmanın, ölçme değerlendirme ilkeleriyle, öğrencilerin ruhsal yapılarıyla, mantıkla açıklanacak bir yanı yoktur. Sınav yapılacaksa, bir sınav yerine, birden çok sınav yapılarak seçim yapılmasının daha yararlı olacağı açıktır. Ölçme değerlendirmenin uzun bir sürece yayılmasında yarar vardır.
İster bir kez, ister 3 kez, isterse 4. sınıftan başlayarak 5 yılda 5 kez olsun, sınavlar bir süre daha, Türkiye’nin bir gerçeği olarak süreceğe benzemektedir. İlköğretimden ortaöğretime öğrenci akışı sınavlarla yapıldığı sürece, öğrencinin yetenekleri değil, yine ezber gücü, bellek gücü ölçülebilecektir. Değişik alanlarda öne çıkacak olan yetenekleri, beceri gücü, üretkenliği, verimliliği ölçülemeyecektir. Bir resimle yüzlerce sayfalık yapıtta anlatılandan daha çok şey anlatabilme yeteneği olan bir öğrencinin, bu yeteneğini ne OKS ile ne de SBS ile ölçme, ortaya çıkarma olanağı yoktur. Bu durumda eski sistem, oranı, etkisi azalsa da varlığını sürdürecektir. Bu sonuç, yapılanmacı, öğrenci merkezli, öğrencilerin teker teker yeteneklerini ortaya koymalarına olanak sağlama savında olan yeni eğitim sisteminin özüyle çelişecektir. Bu çelişki, “Öğrenciye göre eğitim”, “birey merkezli eğitim” gibi çağdaş kavramlarla da çelişen uygulamalardan kurtulamadığımızı, birini bırakıp bir parça daha az zararlısına sığındığımızı ortaya koymuş olmaktadır.

(1) Erdoğan, İrfan (Prof. Dr.), AB vizyonu ve Türkiye’de eğitim, Avrupa Birliği Vizyonu, Türkiye’de Eğitim ve Özel Okullar, Türkiye Özel Okullar Birliği Derneği yayını, İstanbul, 2006, s. 50

eğitim hakkında görüşler:http://www.turkiyeforum.com/archive/o_t__t_1401__start_10__index.html

EĞİTİM İLE İLGİLİ HABERLER İÇİN:

http://www.egitimhaber.com/

SİZDE GÖRÜŞLERİNİZİ YAZABİLİRSİNİZ!!!