19 Mayıs 2007 Cumartesi
http://turkiyegercekleri.wordpress.com/
http://turkiyegercekleri.wordpress.com/
bu alanda hizmet vermekteyiz...
ilginizden dolayı teşekkür ederiz..
MEDYA GERÇEĞİ
Alıntı
Televizyonseverler, İbrahim Tatlıses'in ve Mehmet Ali Erbil'in programlarını beğenerek izlerler. Hatta onların hareketlerini, konuşmalarını taklit etmeye çalışırlar. Ancak Erbil ile Tatlıses, zaman zaman toplumumuzda hoş görülmeyen hareketleri ve konuşmalarıyla da televizyon ekranına yansır. Bu ikilinin, zaman zaman kötü görüntülerini izlemiştik. Hatta alışmıştık.Ancak ünlü yapımcı Osman Yağmurdereli'nin bu ikiliye ayak uydurarak canlı yayında okey oynayacağı, bizler gibi ekran başındaki milyonların da aklının ucundan geçmemişti sanırım. Hayranlarının şaşkın bakışları arasında ekranın ortasına kurdukları masanın başına geçip okey oynayan üçlü, masaya dördüncüyü oturtmamalarının nedeni olarak da, kameranın önünü kapanmamasını gösteriyorlardı.NELER ÖĞRENDİK NELER...Sözüm ona, bir yandan erkeklerin kahvelere gidip okey oynamasını eleştiriyorlardı ama yaptıklarının örnek alınacağını düşünmüyorlardı. Hatta, parasına değil, eğlencesine oynadıklarını söyleyerek sanki kusur işlediklerini biliyorlar da hafifletmeye çalışıyorlardı.Yok, "Bir de parasına oynasaydınız!"Hatta onunla da kalmayıp, okey nasıl oynanır diye de tarif etseydiniz... Hile yapmayı da Mehmet Ali Erbil tarif etsin, ne de olsa, "Okey çalacaksanız, oynamam ona göre" diyebiliyor.Demek ki, "Okey oyununda okey de çalınıyormuş!"İbrahim Tatlıses, canlı yayın sırasında kameralara elindeki çift okey'i gösterip gülüyor, bunu gören Osman Yağmurdereli de ıstakasını açarak oyunun bittiğini söylüyor, yani İbrahim Tatlıses'in "okey'ini yakıyordu."Meğer, bu oyunda "Okey'i yakmak diye de bir şey varmış"Bu sırada "okey" arkadaşlarının yanına Seren Serengil ile Ece Gürsel geliyor. Seren Serengil, "Ben uğurlu gelirim, hatta okey'i oynarım, hep de KAZANIRIM!" diyor.Bak, bak, bak... Okey'i iyi oynayıp üstüne kazanmak da maharetmiş!İbrahim Tatlıses, okey oynarken bir de "Sabuha" türküsü patlatıyor, araya... Sonra birdenbire kesip oyunu bitirdiğini belirterek, ıstakasını açıyor. Sonraki konuşmaya dikkat!Osman Yağmurdereli: Ya, bu okey kaç taşla oynanıyor?Mehmet Ali Erbil: 15 taşla ama bende 16 taş var.Osman Yağmurdereli: Bende de 18 taş var...İbrahim Tatlıses: Zaten siz ikiniz benim bir sürü paramı aldınız böyle.Demek ki, daha önce parasına da oynamışlar!Allah'tan ekran başındaki okey'de çay içiliyordu. Normalde bu grubun okey masasında, "rakı" içildiğini cümle alem biliyor.Sonra nasihat bölümü başlıyor İbrahim Tatlıses'in... İşte efendim, erkekler karılarını evde bırakıp okey oynamaya kahvehanelere gitmesinlermiş, evlerinde karılarını, çocuklarını koklasınlarmış...Özetle bu ekran rezaleti dakikalarca sürdü... Neler öğrendik neler... Kimse de buna bir dur demedi... Üstüne üstlük TMSF'nin kanalında!Kalın sağlıcakla...Hürriyet - KELEBEK
Türkiye'deki medya gerçeği, REYTİNG için herşey mübah !!!İnsanımızda oturup çoluk çocuk izler, sözde aile program(lar)ı ya...Daha öğretici daha bilgilendirici programlar yerine rezalete bak ya...
Televizyonseverler, İbrahim Tatlıses'in ve Mehmet Ali Erbil'in programlarını beğenerek izlerler. Hatta onların hareketlerini, konuşmalarını taklit etmeye çalışırlar. Ancak Erbil ile Tatlıses, zaman zaman toplumumuzda hoş görülmeyen hareketleri ve konuşmalarıyla da televizyon ekranına yansır. Bu ikilinin, zaman zaman kötü görüntülerini izlemiştik. Hatta alışmıştık.Ancak ünlü yapımcı Osman Yağmurdereli'nin bu ikiliye ayak uydurarak canlı yayında okey oynayacağı, bizler gibi ekran başındaki milyonların da aklının ucundan geçmemişti sanırım. Hayranlarının şaşkın bakışları arasında ekranın ortasına kurdukları masanın başına geçip okey oynayan üçlü, masaya dördüncüyü oturtmamalarının nedeni olarak da, kameranın önünü kapanmamasını gösteriyorlardı.NELER ÖĞRENDİK NELER...Sözüm ona, bir yandan erkeklerin kahvelere gidip okey oynamasını eleştiriyorlardı ama yaptıklarının örnek alınacağını düşünmüyorlardı. Hatta, parasına değil, eğlencesine oynadıklarını söyleyerek sanki kusur işlediklerini biliyorlar da hafifletmeye çalışıyorlardı.Yok, "Bir de parasına oynasaydınız!"Hatta onunla da kalmayıp, okey nasıl oynanır diye de tarif etseydiniz... Hile yapmayı da Mehmet Ali Erbil tarif etsin, ne de olsa, "Okey çalacaksanız, oynamam ona göre" diyebiliyor.Demek ki, "Okey oyununda okey de çalınıyormuş!"İbrahim Tatlıses, canlı yayın sırasında kameralara elindeki çift okey'i gösterip gülüyor, bunu gören Osman Yağmurdereli de ıstakasını açarak oyunun bittiğini söylüyor, yani İbrahim Tatlıses'in "okey'ini yakıyordu."Meğer, bu oyunda "Okey'i yakmak diye de bir şey varmış"Bu sırada "okey" arkadaşlarının yanına Seren Serengil ile Ece Gürsel geliyor. Seren Serengil, "Ben uğurlu gelirim, hatta okey'i oynarım, hep de KAZANIRIM!" diyor.Bak, bak, bak... Okey'i iyi oynayıp üstüne kazanmak da maharetmiş!İbrahim Tatlıses, okey oynarken bir de "Sabuha" türküsü patlatıyor, araya... Sonra birdenbire kesip oyunu bitirdiğini belirterek, ıstakasını açıyor. Sonraki konuşmaya dikkat!Osman Yağmurdereli: Ya, bu okey kaç taşla oynanıyor?Mehmet Ali Erbil: 15 taşla ama bende 16 taş var.Osman Yağmurdereli: Bende de 18 taş var...İbrahim Tatlıses: Zaten siz ikiniz benim bir sürü paramı aldınız böyle.Demek ki, daha önce parasına da oynamışlar!Allah'tan ekran başındaki okey'de çay içiliyordu. Normalde bu grubun okey masasında, "rakı" içildiğini cümle alem biliyor.Sonra nasihat bölümü başlıyor İbrahim Tatlıses'in... İşte efendim, erkekler karılarını evde bırakıp okey oynamaya kahvehanelere gitmesinlermiş, evlerinde karılarını, çocuklarını koklasınlarmış...Özetle bu ekran rezaleti dakikalarca sürdü... Neler öğrendik neler... Kimse de buna bir dur demedi... Üstüne üstlük TMSF'nin kanalında!Kalın sağlıcakla...Hürriyet - KELEBEK
Türkiye'deki medya gerçeği, REYTİNG için herşey mübah !!!İnsanımızda oturup çoluk çocuk izler, sözde aile program(lar)ı ya...Daha öğretici daha bilgilendirici programlar yerine rezalete bak ya...
DIŞ DEVLETLER İLE OLAN İLİŞKİLER GERÇEĞİ
Türkiye ve Amerika stratejik ilişkiler belirsiz bir köprü üzerinde
AbdulHalim Gazali
Fars Haber ajansı: Amerikalı bazı yetkililer Türkiye hükümetinin halkı Amerikan düşmanı oluşturmaya çalıştığı yönünde olumlu rolünün olduğunu ileri sürmekteler. Söz konusu Amerikalılara göre Türkiye yetkilileri, Amerika’nın özellikle Irak olmak üzere İsrail ve bölge üzerindeki siyasetlerini kullanarak Türkiye halkını Amerikan karşıtlığına doğru sürüklemekteler.
Türkiye’de düzenlenen Irak’a komşu ülkeler toplantısında Türkiye başbakanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Irak’ta işgalin ardından meydana gelen süreci ‘Irak terörizmin merkezine dönüşmektedir’ şeklindeki açıklaması son derece önemli bir vurgudur.
Bu açıklama, aslında Türkiye ve Amerika arasında Irak konusunda varolan uyumsuzluğu son derece güzel bir şekilde gözler önüne sermektedir. Ama iki ülke arasında dış politikadaki farklılık ve uyumsuzluk yalnızca Irak meselesi değil elbette.
Amerika ve Türkiye arasında Irak’tan ayrı olarak Türkiye’nin İran ve Suriye ile izlemiş olduğu tutum da Washington ve Ankara arasını açan bir başka bir meseledir.
Mısır basınından El’Ehram gazetesinin Mart 2005’te yayınlanan bir makalede Türkiye ve Amerika arasında mevcut sorunu irdelemiştir. Makalede iki ülke arasında ilişkilerin gerilmesinde önemli iki unsurun bulunduğu belirtilerek şu ifadelere yer verilmiştir.
Amerika, Türkiye’den özellikle de İran ve Suriye konusu olmak üzere Ortadoğu bölgesi meselelerindeki dış politikasını kendiyle paralel olmasını diğer taraftan da Türkiye halkının Amerikan karşıtlığını azaltmasını istemektedir.
Amerikan dışişleri bakanı Condoleezza Rice’nin Türkiye’ye yaptığı ziyaretteki açıklamaları ve Türkiye yetkililerinin nisbeten Amerikan karşıtı açıklamaları da aslında iki ülke arasında gerilimin dozunu daha da arttırmıştır.
Amerikan yetkilileri, Türkiye halkının Amerikan karşıtlığının Ak Parti hükümetinin dış ve iç politikada Amerika’dan bağımsız politika izlemesi konusunda elini açtığının farkında ve bundan dolayı da son derece kaygılıdır. Çünkü İslami ve milli eğilimlerinden dolayı seçmenin oyunu alarak hükümete gelen Ak Parti’nin sorunları halletmek için halkın görüşü doğrultusunda hareket etmekten başka çaresi yoktur. Amerikan dışişleri bakanının Türkiye’ye yönelik yaptığı uyarı da aslında önemle dikkate alınacak bir gelişmedir.
Bu arada Amerikan savunma bakanı yardımcısı Douglas Feith de Türkiye’ye yönelik uyarısında, Amerikanın müttefiki sayılan Türkiye başbakanın Amerikan karşıtı görünüm veren tutumunun aslında iki ülke arasında ilişkilerin gerginleşmesine neden olacağını dikkate alması gerektiği hatırlatmasında bulunarak Türkiye’nin dış politikasını yeniden gözden geçirmesine vurgu yaptı.
Bu doğrultuda bazı Amerikan yetkililerinin Türkiye halkının Amerikan karşıtı olmasında Türk yetkililerden bir çoğunun rolünün olduğunu bildirmesi ise aslında Feith’in uyarısıyla paralellik içermektedir.
Türkiyeli yetkililer de Amerikanın Kuzey Irak’ta konuşlanan PKK ve Kürt güçleri destekleyerek Türkiye’nin milli çıkarlarını ve stratejik çıkarlarını tehdit ettiğini ve Türkiye’nin hak ve hukukunu çiğnediği görüşündeler. Bundan dolayı Türkiye halkı ve siyasi çevrelerinde Bush’un siyasetleri Amerikan düşmanlığına neden olmuştur. Yapılan kamuoyu yoklamaları, Türkiye halkının Bush’u ‘akılsız ve dar görüşlü’ olduğu şeklinde gördüğünü göstermiştir. Türkiye halkı Bush’un bu özelliğinden dolayı her an en yakın dostları ve müttefiklerine saldırabileceği görüşündedir.
Türkiye medyasında da Amerika’nın bu tutumuna geniş yer verilerek Amerika’nın dünya genelinde Amerikan karşıtı tepkilerin izlenen savaş yanlısı siyasetlerden arttığına dikkat çekilmekte ve sorgulanmaktadır.
Amerika’yı eleştirenlerden bir çoğuna göre, Amerikan yönetiminin Ak Parti’ye olan ümidi büyük oranda yok olmuştur. Ak Parti’nin iktidara gelmesinin hemen ardından Amerikan yönetimi AKP ile ilişkileri geliştirmek ve karşılığında da bu partinin Amerika ile yakın işbirliği içinde olmak istediği görülse de halkın Ak Parti’nin dışa bağımlı ve Amerikan güdümünde olduğu şeklinde bir düşünceye girmesiyle AKP yetkilileri bu düşüncenin önünü kesmek için Amerikan politikalarına mesafeli yaklaşmaya özen göstermişlerdir.
Amerikanın Türkiye’de başka bir sorunu da Türkiye’de Ak Parti dışında bir alternatif bulamamasıdır. Hatta Amerikanın bazı konulardaki siyasetlerine Türkiye bazı partiler tarafından çok ağır eleştiriler gelmektedir. Öyle ki bazı partililer Amerika’yı beklentilerin üzerinde ağır ifadelerle kınamakta ve lanetlemektedirler. Mesela hükümetin ana muhalefeti olan CHP genel başkanı Deniz Baykal, Amerika’yı kendisi aleyhinde komplo kurmakla suçladı. Baykal, hatta CIA’nın kendisini CHP liderliğinden devirmek için çeşitli hile ve tuzak içinde olduğunu söyledi.
Bundan ayrı olarak Türkiye’de Amerikan karşıtlığının artmasının bir diğer sebebi de Amerika’da Türkleri vahşi ve katil gösteren bir dizinin yayınlanmasıdır. Bu dizi Türkiye halkı arasında Amerika aleyhinde tepkilerin artmasına neden olduğu kadar Türk yetkililerin de sert tepkisine neden oldu.Bu doğrultuda Türkiye’nin Amerikan büyükelçisi çok sert bir itirazda bulunarak bu filmin gösterimden kaldırılmasını istedi.
Ama bu gelişmelere rağmen Amerikanın Türkiye’ye karşı tepkileri ve öte yandan özellikle İran ve Suriye konusunda baskısında azalma olmamıştır. Görünürde bazı Türk yetkililer açıklamalarında adeta Amerika’nın siyasetlerini onaylarcasına Suriye ve İran’ın bir tehdit olduğunu ileri sürmüşlerdir. Aynı yetkililer bu açıklama ile aslında Amerikanın politikasını göstermelik de olsa onayladıklarını göstermişlerdir.
Bundan dolayı Türkiye ve Amerika arasında başlıca sorunları şu şekilde sıralayabiliriz.
1- Türkiye’nin, İran ve Suriye ile ticaret hacmi milyarlarca doların üzerinde olup Türkiye bundan dolayı 2 komşusunun hışmına neden olabilecek bir girişimden kaçınmaya çalışmaktadır. Özellikle de Erdoğan hükümeti komşularla başta İran ve Suriye olmak üzere komşularla ve dünya ülkeleriyle ticari ilişkilerin geliştirilmesine özel bir önem veriyor. Bu doğrultuda Erdoğan hükümetinin icraatları önemlidir. Hatta dış siyasette ticari ilişkilerin geliştirilmesi öncelliğini icraatta rahatlıkla görebiliriz. Mesela Tayyip Erdoğan’ın Etiyopya, Kenya ve Güney Afrika’ya yaptığı ve bu ülkelerle ticaret hacminin arttırılması yönündeki çabalarında bu durumu görmek mümkündür. Görüldüğü gibi Ak Parti hükümeti Afrika piyasalarına açılmayı ve komşularıyla stratejik ilişkilerinin elinden çıkmasını istemiyor.
2- Türkiye’nin Amerikanın düşmanı olarak gördüğü İran ve Suriye ile Kuzey Irak konusunda Kürt Meselesi gibi ortak derdi var. Ve bu üç ülke bu konuda aynı görüşte ve Irak’ın toprak bütünlüğünün korunmasından yana ve Irak’ın parçalanmasına ve özellikle de Kuzey‘de bir Kürt devletinin kurulmasını kesinlikle istemiyor.
3-Türkiye yetkilileri, bölgede her türlü buhran ve çatışmanın, güvensizliğe ve diğer sorunlara yol açacağı ve hatta sonun bir savaş olabileceğinin çok iyi farkındadırlar. Böyle bir durumda da Türkiye dahil bölge ülkeleri ve milletleri maddi ve manevi çok büyük zarar ve hasar görecektir. Bu durum öte yandan bölgede terörün de artmasına yolaçacaktır. Bundan dolayı terörden dolayı başı büyük bir belada olan ve 2003’de İstanbul’da meydana gelen patlamalarda ciddi zarar gören Türkiye, kesinlikle teröre meydan verebilecek gelişmelerden ciddiyetle uzak duracaktır. Öte yandan son zamanlarda Amerika ve İsrail’in dolaylı olarak Lübnan eski başbakanı Refik Hariri’ye yönelik suikastı kabullendiklerini doğrulayan tutumları ve Suriye’nin Lübnan’dan çekilmesi için Beyaz Saray’ın baskılarına bakıldığında Türkiye’nin Amerika’ya kesinlikle güvenemeyeceği ve güvenmediği de görülecektir. Bu arada taraflar bölgede meydana gelen bu gelişmelerin bölgenin geleceği için de çok büyük sorunlara neden olacağının bilincindedirler. Türkiye’de bazı kesim, Amerika ve Türkiye ilişkilerinin şahıslara münhasır olmadığını çünkü Amerikan politikalarının ABD’nin müttefiki olan ülkelerde Amerikan tepkisine neden olacağı görüşünde. Çünkü Amerika için önemli olan dostları ve müttefikleri değil, Amerikan emperyalizminin çıkarlarının teminidir. Bundan dolayı da Amerika kesinlikle ‘güven’ verecek bir devlet ve güç değildir.
Söz konusu kesim Amerikanın geçmişten beri sürdürmekte olduğu bu emperyalist tutumlardan el çekeceğine inanmıyor.
Burada elbette bir soru akla gelmekte. Acaba Ak Parti’nin lafzi söylemleri ile uygulamada tutumu ne kadar başarılı ve ne zamana dek devam edebilir ? Bu tutum Ak Parti içinde ihtilaflara neden olmuyor mu ? Bu soruların cevabı da aslında Amerikanın İran ve Suriye’ye karşı izlediği tutuma karşı verilecek politikalarda görülecektir.
Amerika dünya barışı aleyhinde bir tehdit
Türkiye’de yapılan son kamuoyu anketlerine göre, Türkiye halkının yüzde 75-82’si Amerika’nın siyasetlerine ve Amerika’ya karşı. Bunlardan yüzde 33’ü Amerika’yı dünya güvenliği için en büyük tehdit olarak görmekte. Bu kamuoyu aynı zamanda Amerika’nın Kuzey Irak’ta rejim karşıtlarını destekleyerek Türkiye aleyhine bir çatışma çıkarmak için çaba gösterdiğini de ortaya koydu. Bu kamuoyu yoklaması Türkiye halkının Amerika’ya güvenmediğini aksine Amerika’nın Türkiye’yi bölmek ve Kuzey Irak’ta bir Kürt Devleti’nin kurulması için çeşitli Kürt grupları desteklediği şeklinde bir görüş içinde olduğunu ortaya koydu.
Bu arada İngiliz basının, Kuzey Irak’taki Amerikan güçlerinin Kürtler ile Türkiye arasında olası bir çatışma çıkartmak için faaliyet yaptığını ortaya koymakta. Her ne kadar Türkiye ve Amerika söz konusu araştırma ve iddiaları yalanlasalar da Türkiye basını, Amerika’nın Türkiye’yi parçalamak istediğine ve Türkiye’nin hayrına çalışmadığını ciddi olarak gündemine taşımaktadır.
Raporlar, Türkiye’nin Kuzey Irak’a yönelik muhtemel askeri operasyonlarını, zengin petrol kaynaklarına sahip Kerkük’ün Kürtlerin eline geçmesini önlemek olduğunu göstermektedir.
Çünkü zengin petrol ve enerji kaynaklarına Kürtlerin sahip olması demek başta maddi olarak her alanda ciddi bir güç olmak manasına gelecek ve bu zaman içinde bugün için uzak bir ihtimal olarak gözüken Kürt Devleti’nin temelinin oluşmasında büyük katkısı olabilecektir.
http://turkish.irib.ir/makaleler/turkiye_amerika.htm
AbdulHalim Gazali
Fars Haber ajansı: Amerikalı bazı yetkililer Türkiye hükümetinin halkı Amerikan düşmanı oluşturmaya çalıştığı yönünde olumlu rolünün olduğunu ileri sürmekteler. Söz konusu Amerikalılara göre Türkiye yetkilileri, Amerika’nın özellikle Irak olmak üzere İsrail ve bölge üzerindeki siyasetlerini kullanarak Türkiye halkını Amerikan karşıtlığına doğru sürüklemekteler.
Türkiye’de düzenlenen Irak’a komşu ülkeler toplantısında Türkiye başbakanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Irak’ta işgalin ardından meydana gelen süreci ‘Irak terörizmin merkezine dönüşmektedir’ şeklindeki açıklaması son derece önemli bir vurgudur.
Bu açıklama, aslında Türkiye ve Amerika arasında Irak konusunda varolan uyumsuzluğu son derece güzel bir şekilde gözler önüne sermektedir. Ama iki ülke arasında dış politikadaki farklılık ve uyumsuzluk yalnızca Irak meselesi değil elbette.
Amerika ve Türkiye arasında Irak’tan ayrı olarak Türkiye’nin İran ve Suriye ile izlemiş olduğu tutum da Washington ve Ankara arasını açan bir başka bir meseledir.
Mısır basınından El’Ehram gazetesinin Mart 2005’te yayınlanan bir makalede Türkiye ve Amerika arasında mevcut sorunu irdelemiştir. Makalede iki ülke arasında ilişkilerin gerilmesinde önemli iki unsurun bulunduğu belirtilerek şu ifadelere yer verilmiştir.
Amerika, Türkiye’den özellikle de İran ve Suriye konusu olmak üzere Ortadoğu bölgesi meselelerindeki dış politikasını kendiyle paralel olmasını diğer taraftan da Türkiye halkının Amerikan karşıtlığını azaltmasını istemektedir.
Amerikan dışişleri bakanı Condoleezza Rice’nin Türkiye’ye yaptığı ziyaretteki açıklamaları ve Türkiye yetkililerinin nisbeten Amerikan karşıtı açıklamaları da aslında iki ülke arasında gerilimin dozunu daha da arttırmıştır.
Amerikan yetkilileri, Türkiye halkının Amerikan karşıtlığının Ak Parti hükümetinin dış ve iç politikada Amerika’dan bağımsız politika izlemesi konusunda elini açtığının farkında ve bundan dolayı da son derece kaygılıdır. Çünkü İslami ve milli eğilimlerinden dolayı seçmenin oyunu alarak hükümete gelen Ak Parti’nin sorunları halletmek için halkın görüşü doğrultusunda hareket etmekten başka çaresi yoktur. Amerikan dışişleri bakanının Türkiye’ye yönelik yaptığı uyarı da aslında önemle dikkate alınacak bir gelişmedir.
Bu arada Amerikan savunma bakanı yardımcısı Douglas Feith de Türkiye’ye yönelik uyarısında, Amerikanın müttefiki sayılan Türkiye başbakanın Amerikan karşıtı görünüm veren tutumunun aslında iki ülke arasında ilişkilerin gerginleşmesine neden olacağını dikkate alması gerektiği hatırlatmasında bulunarak Türkiye’nin dış politikasını yeniden gözden geçirmesine vurgu yaptı.
Bu doğrultuda bazı Amerikan yetkililerinin Türkiye halkının Amerikan karşıtı olmasında Türk yetkililerden bir çoğunun rolünün olduğunu bildirmesi ise aslında Feith’in uyarısıyla paralellik içermektedir.
Türkiyeli yetkililer de Amerikanın Kuzey Irak’ta konuşlanan PKK ve Kürt güçleri destekleyerek Türkiye’nin milli çıkarlarını ve stratejik çıkarlarını tehdit ettiğini ve Türkiye’nin hak ve hukukunu çiğnediği görüşündeler. Bundan dolayı Türkiye halkı ve siyasi çevrelerinde Bush’un siyasetleri Amerikan düşmanlığına neden olmuştur. Yapılan kamuoyu yoklamaları, Türkiye halkının Bush’u ‘akılsız ve dar görüşlü’ olduğu şeklinde gördüğünü göstermiştir. Türkiye halkı Bush’un bu özelliğinden dolayı her an en yakın dostları ve müttefiklerine saldırabileceği görüşündedir.
Türkiye medyasında da Amerika’nın bu tutumuna geniş yer verilerek Amerika’nın dünya genelinde Amerikan karşıtı tepkilerin izlenen savaş yanlısı siyasetlerden arttığına dikkat çekilmekte ve sorgulanmaktadır.
Amerika’yı eleştirenlerden bir çoğuna göre, Amerikan yönetiminin Ak Parti’ye olan ümidi büyük oranda yok olmuştur. Ak Parti’nin iktidara gelmesinin hemen ardından Amerikan yönetimi AKP ile ilişkileri geliştirmek ve karşılığında da bu partinin Amerika ile yakın işbirliği içinde olmak istediği görülse de halkın Ak Parti’nin dışa bağımlı ve Amerikan güdümünde olduğu şeklinde bir düşünceye girmesiyle AKP yetkilileri bu düşüncenin önünü kesmek için Amerikan politikalarına mesafeli yaklaşmaya özen göstermişlerdir.
Amerikanın Türkiye’de başka bir sorunu da Türkiye’de Ak Parti dışında bir alternatif bulamamasıdır. Hatta Amerikanın bazı konulardaki siyasetlerine Türkiye bazı partiler tarafından çok ağır eleştiriler gelmektedir. Öyle ki bazı partililer Amerika’yı beklentilerin üzerinde ağır ifadelerle kınamakta ve lanetlemektedirler. Mesela hükümetin ana muhalefeti olan CHP genel başkanı Deniz Baykal, Amerika’yı kendisi aleyhinde komplo kurmakla suçladı. Baykal, hatta CIA’nın kendisini CHP liderliğinden devirmek için çeşitli hile ve tuzak içinde olduğunu söyledi.
Bundan ayrı olarak Türkiye’de Amerikan karşıtlığının artmasının bir diğer sebebi de Amerika’da Türkleri vahşi ve katil gösteren bir dizinin yayınlanmasıdır. Bu dizi Türkiye halkı arasında Amerika aleyhinde tepkilerin artmasına neden olduğu kadar Türk yetkililerin de sert tepkisine neden oldu.Bu doğrultuda Türkiye’nin Amerikan büyükelçisi çok sert bir itirazda bulunarak bu filmin gösterimden kaldırılmasını istedi.
Ama bu gelişmelere rağmen Amerikanın Türkiye’ye karşı tepkileri ve öte yandan özellikle İran ve Suriye konusunda baskısında azalma olmamıştır. Görünürde bazı Türk yetkililer açıklamalarında adeta Amerika’nın siyasetlerini onaylarcasına Suriye ve İran’ın bir tehdit olduğunu ileri sürmüşlerdir. Aynı yetkililer bu açıklama ile aslında Amerikanın politikasını göstermelik de olsa onayladıklarını göstermişlerdir.
Bundan dolayı Türkiye ve Amerika arasında başlıca sorunları şu şekilde sıralayabiliriz.
1- Türkiye’nin, İran ve Suriye ile ticaret hacmi milyarlarca doların üzerinde olup Türkiye bundan dolayı 2 komşusunun hışmına neden olabilecek bir girişimden kaçınmaya çalışmaktadır. Özellikle de Erdoğan hükümeti komşularla başta İran ve Suriye olmak üzere komşularla ve dünya ülkeleriyle ticari ilişkilerin geliştirilmesine özel bir önem veriyor. Bu doğrultuda Erdoğan hükümetinin icraatları önemlidir. Hatta dış siyasette ticari ilişkilerin geliştirilmesi öncelliğini icraatta rahatlıkla görebiliriz. Mesela Tayyip Erdoğan’ın Etiyopya, Kenya ve Güney Afrika’ya yaptığı ve bu ülkelerle ticaret hacminin arttırılması yönündeki çabalarında bu durumu görmek mümkündür. Görüldüğü gibi Ak Parti hükümeti Afrika piyasalarına açılmayı ve komşularıyla stratejik ilişkilerinin elinden çıkmasını istemiyor.
2- Türkiye’nin Amerikanın düşmanı olarak gördüğü İran ve Suriye ile Kuzey Irak konusunda Kürt Meselesi gibi ortak derdi var. Ve bu üç ülke bu konuda aynı görüşte ve Irak’ın toprak bütünlüğünün korunmasından yana ve Irak’ın parçalanmasına ve özellikle de Kuzey‘de bir Kürt devletinin kurulmasını kesinlikle istemiyor.
3-Türkiye yetkilileri, bölgede her türlü buhran ve çatışmanın, güvensizliğe ve diğer sorunlara yol açacağı ve hatta sonun bir savaş olabileceğinin çok iyi farkındadırlar. Böyle bir durumda da Türkiye dahil bölge ülkeleri ve milletleri maddi ve manevi çok büyük zarar ve hasar görecektir. Bu durum öte yandan bölgede terörün de artmasına yolaçacaktır. Bundan dolayı terörden dolayı başı büyük bir belada olan ve 2003’de İstanbul’da meydana gelen patlamalarda ciddi zarar gören Türkiye, kesinlikle teröre meydan verebilecek gelişmelerden ciddiyetle uzak duracaktır. Öte yandan son zamanlarda Amerika ve İsrail’in dolaylı olarak Lübnan eski başbakanı Refik Hariri’ye yönelik suikastı kabullendiklerini doğrulayan tutumları ve Suriye’nin Lübnan’dan çekilmesi için Beyaz Saray’ın baskılarına bakıldığında Türkiye’nin Amerika’ya kesinlikle güvenemeyeceği ve güvenmediği de görülecektir. Bu arada taraflar bölgede meydana gelen bu gelişmelerin bölgenin geleceği için de çok büyük sorunlara neden olacağının bilincindedirler. Türkiye’de bazı kesim, Amerika ve Türkiye ilişkilerinin şahıslara münhasır olmadığını çünkü Amerikan politikalarının ABD’nin müttefiki olan ülkelerde Amerikan tepkisine neden olacağı görüşünde. Çünkü Amerika için önemli olan dostları ve müttefikleri değil, Amerikan emperyalizminin çıkarlarının teminidir. Bundan dolayı da Amerika kesinlikle ‘güven’ verecek bir devlet ve güç değildir.
Söz konusu kesim Amerikanın geçmişten beri sürdürmekte olduğu bu emperyalist tutumlardan el çekeceğine inanmıyor.
Burada elbette bir soru akla gelmekte. Acaba Ak Parti’nin lafzi söylemleri ile uygulamada tutumu ne kadar başarılı ve ne zamana dek devam edebilir ? Bu tutum Ak Parti içinde ihtilaflara neden olmuyor mu ? Bu soruların cevabı da aslında Amerikanın İran ve Suriye’ye karşı izlediği tutuma karşı verilecek politikalarda görülecektir.
Amerika dünya barışı aleyhinde bir tehdit
Türkiye’de yapılan son kamuoyu anketlerine göre, Türkiye halkının yüzde 75-82’si Amerika’nın siyasetlerine ve Amerika’ya karşı. Bunlardan yüzde 33’ü Amerika’yı dünya güvenliği için en büyük tehdit olarak görmekte. Bu kamuoyu aynı zamanda Amerika’nın Kuzey Irak’ta rejim karşıtlarını destekleyerek Türkiye aleyhine bir çatışma çıkarmak için çaba gösterdiğini de ortaya koydu. Bu kamuoyu yoklaması Türkiye halkının Amerika’ya güvenmediğini aksine Amerika’nın Türkiye’yi bölmek ve Kuzey Irak’ta bir Kürt Devleti’nin kurulması için çeşitli Kürt grupları desteklediği şeklinde bir görüş içinde olduğunu ortaya koydu.
Bu arada İngiliz basının, Kuzey Irak’taki Amerikan güçlerinin Kürtler ile Türkiye arasında olası bir çatışma çıkartmak için faaliyet yaptığını ortaya koymakta. Her ne kadar Türkiye ve Amerika söz konusu araştırma ve iddiaları yalanlasalar da Türkiye basını, Amerika’nın Türkiye’yi parçalamak istediğine ve Türkiye’nin hayrına çalışmadığını ciddi olarak gündemine taşımaktadır.
Raporlar, Türkiye’nin Kuzey Irak’a yönelik muhtemel askeri operasyonlarını, zengin petrol kaynaklarına sahip Kerkük’ün Kürtlerin eline geçmesini önlemek olduğunu göstermektedir.
Çünkü zengin petrol ve enerji kaynaklarına Kürtlerin sahip olması demek başta maddi olarak her alanda ciddi bir güç olmak manasına gelecek ve bu zaman içinde bugün için uzak bir ihtimal olarak gözüken Kürt Devleti’nin temelinin oluşmasında büyük katkısı olabilecektir.
http://turkish.irib.ir/makaleler/turkiye_amerika.htm
AYDINLAR GERÇEĞİ
İster aydın, ister entelektüel ya da münevver, okumuş hatta müstehzi olarak 'entel' deyin, kendimi işte öyle bir şey sayarım. Bu yanımla da hayattan bir tat alırım.
Lüks yerine kültürü sevdiğime inanırım, iyi hele pahalı yemek yerine masada sohbetinden zevk alacağım birinin olmasını isterim, yurtdışına gittiğimde kalacağım otel değil ziyaret edeceğim müze ilgilendirir beni, başkaları giyim dükkanlarını dolanırken ben kitapevlerinde rafları karıştırırım, yazın denizde güneşlenirken bir şeyler okumuyor olsam zamanı israf ettiğimi hisseder rahatsız olurum. Aydın olmayı ben böyle tanımlıyorum. Bu tercihlerin bir uzantısı olarak da ilgi alanım ve değerlerim biraz 'aydınca' olur: memleket meseleleri (siyaset deyin isterseniz), doğru/yanlışın arayışı (felsefe herhalde), edebiyat konuları, beni sarsan ve duygulandıran olaylar (iç karanlık dünyam belki) zihnimi sürekli kurcalar.
Başkalarına göre bunlar en ideal seçenekler olmayabilir; ama ben bu dünyamdan zevk alırım. Ya da mutluluğu bu alanlarda ararım. Aydın olmanın hoş bir tadı vardır. Hele bu değerleri paylaşabileceğiniz bir eşiniz ve küçük de olsa uygun bir çevreniz varsa bu 'aydınlığın' saatlerinize sürekli heyecan, renk ve anlam katan bir yanı olur. Bütün dünyada aydın olmak aşağı yukarı böyle bir şey olsa gerek. Böyle bir aydının -bu da bir kimlik sayılabilir- seçtiği yol, doğru ya da yanlış, kendine özgü bir mezhebidir.
Aydın olmanın bedeli ağır olmamalı
Ama Türkiye'de aydın olmanın bedeli öteki ülkelere göre çok ağır. En başta 'aydına' benim hesaplarında olmayan misyonlar yüklenir, ondan ille de olmadık sorumluluklar istenir: memleketi kurtarmak, herkese örnek olmak, toplumu uyandırmak gibi ve bunu kendini helak edercesine yapması istenir. Nazım'ın kelimeleriyle söylersek 'ben yanmasam, sen yanmasan' işler yürümeyecekmişçesine. İlle de kül olmalıymışız. Aydın, bir tür mazoşist oluyor bu durumda, bir martir, bir şehit, bir kurban, kendini feda eden bir Prometeus. Batı dünyasında öyle değildir. Entelektüel, yayınladığı kitaplarla övünürken, bu taraftaki münevver kodeste yattığı yıllarla, çektiği çilelerle kendi değerini biçmeye çalışır. Aydın, fikir alanında at koşturandır bir yanda, öte yanda ise çile çeken. Hele 'zengin aydın' kavramı çelişki sayılır oldu. Benim hesaplarımda aydının aç kalması, soğuk bir evde yatması ve en sonunda erken ölmesi yoktur.
Bu misyon garabetinin bir de tersten okunuşu vardır ki o da ayrı bir toplumsal bedel: aydından toplumu kurtarmasını bekleyenler zaman zaman kendileri ortaya atılıp darbeler ve yasa dışı eylemlerle toplumu 'kurtarma' eylemlerine girişirler ve kendilerini bu yüzden de 'aydın' sayarlar. Oysa bana göre aydın başka, toplumun çobanı ya da çelebi olmak başka.
Son zamanlarda aydın olmanın tadı iyice kaçtı. Benim entelektüel arkadaşlarımın hemen hepsi sıkıntıda. Kimileri günlerini mahkeme salonlarında kendilerini savcıların ve fiili saldırganların karşısında korumaya çalışıyorlar. Çoğu, amatör avukata dönüştü. Yasa maddelerini, hukukun girift yorumlarını, uluslararası mahkemelerin olanaklarını bellemişler, bunları anlatıyorlar. İstihbarat servislerinin işleyişi konularında uzmanlaşmışlar, cinayet nasıl engellenir diye önerilerde bulunuyorlar. Ve lafları artık hakaret, küfür, ihanet, ayıp, günah, alay olarak algılanıyor. Kendilerini koruyacak söz bulmada zorluk çekiyorlar. Ve tabii arada fatura geliyor: para cezası, hapis yatma, işten kovulma, alenen tükürülme, aşağılanma, parmakla gösterilme, dayak ya da kurşun yeme. 'Aydınım' derken ben bunları hesaba katmamıştım.
Aydın, düşünce adamı sayılmaz oldu. Hoş, durum eskiden de pek farklı değildi ya!.. Belki eskiden aydınlar bu süründürülmeyi kabullenip sineye çekerlerdi, 'Ben yanmasam olmaz' derlerdi. Ama artık düşüncenin kendisinin düşman sayılması ve aydının da namlunun ucunda olması sırıtır oldu. Aydının şimdi kendi isteğiyle 'yanmayıp' bazen otellerde, bazen mahkemelerde, kaldırımlarda ya da gazete sütunlarında yakılıyor olması artık infial uyandırıyor. Bu kabullenilemeyen durumlar artık 'normal' bir bedel değil de büyük haksızlık olarak algılanmaya başlandığından (dönemler değişiyor anlaşılan) aydın olmanın tadı daha da kaçıyor.
Aydın arkadaşlarımın bir kısmı yıllardır yurtdışında. Yurda dönmeyi düşünenler bu düşünceyi akıllarından kovmaya çalışıyor şimdi. 'Aydın gibi yaşamak olanaklıyken neden kendimizin ve ailemizin huzurunu bozalım?' diyorlar. Bazı aydın arkadaşlarımın yurdu terk etme hesapları yaptıklarını duyuyorum. Kimilerinin 'kaçtığı' zaten biliniyor. Haklıdırlar, aydın olmak iyidir de hayatta kalma şartıyla. 'Kaçma' kelimesi korkuyu ve gizliliği çağrıştıran bir kelimedir, ama bu kelimeyi kullananlar gidenin 'korkaklığından' çok, toplum içine sinmiş olan 'korkutuculuğu' vurgulamak istiyorlar sanıyorum.
Koruma altında yaşam olur mu?
Son günlerde aydınlarımızın polis koruması altına alındıklarını duyuyoruz. Buna sevinenler de var: nihayet korunuyorlar diye! Aydının polis koruması altında yaşaması ne anlama gelir? Nerede görülmüştür bu? Bir insan kaç yıl koruma altında yaşayabilir? Bu tür bir yaşam biçimine ne kadar katlanabilir? Böylesine tehdit edildiğini bilen bir kimse bu aşağılanmaya ve tehdide ne kadar dayanabilir? Böyle 'aydınlık' olur mu? Tadı kalır mı bu şartlar altında aydınlığın? Hiç olur mu koruma altında edebiyat sohbeti, taverna, tiyatro, resim sergisi ziyareti, kütüphane ve kitapevi günleri? Çok tatsız oldu bu işler! Ben aydın olma mutluluğunu farklı düşünmüştüm: aydın başka; militan savaşçı, komando, gerilla ya da Rambo başka. Benim harcım ise bu kadar, sade aydın.
Statlarda utandırıcı sloganlar, şüpheli dayanışma fotoğrafları, en sıradan empati ve sempati belirtisine gösterilen ırkçı tepkiler, ürkütücü güya sosyolojik yorumlar ve psikolojik 'derin' açıklamalar (müsebbip, tahrik etmiş olan kurbanlarmış!), kimin malı olduğu belli olmayan 301 tane Demokles kılıcı ve gözümün önünden gitmeyen ölü bir aydının delik ayakkabı köselesi. Tadı ve anlamı kalmadı kalemin, kâğıdın ve sözün. Hele hükümetin 301 konusunda temel sorumluluğunu Sivil Toplum Kuruluşları'na devredip 'ne yapalım, anlaşamıyorlar' demesine nasıl katlanır insan? Hangi yasa sivillerin oybirliği ile çıktı ki bugüne kadar? Demokraside hiç oybirliği aranır mı? Hükümet kanun çıkarma temel hakkını kullanmaktan kaçınıp öte yana bakarak ilgisiz ıslık çalıyorsa yurttaş umutsuzdur. Oybirliği şartı aydınlara yönelik bir ikiyüzlülüktür. Aydın olmak bir zevk idi, şimdi Türkiye'de büyük riske dönüştü. Düşünce ve ifade özgürlüğünün sürekli yara aldığı bu karanlık ortamda aydın olmanın tadı da kalmadı.
HERKÜL MİLLAS
http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/haber.do?haberno=506219
Lüks yerine kültürü sevdiğime inanırım, iyi hele pahalı yemek yerine masada sohbetinden zevk alacağım birinin olmasını isterim, yurtdışına gittiğimde kalacağım otel değil ziyaret edeceğim müze ilgilendirir beni, başkaları giyim dükkanlarını dolanırken ben kitapevlerinde rafları karıştırırım, yazın denizde güneşlenirken bir şeyler okumuyor olsam zamanı israf ettiğimi hisseder rahatsız olurum. Aydın olmayı ben böyle tanımlıyorum. Bu tercihlerin bir uzantısı olarak da ilgi alanım ve değerlerim biraz 'aydınca' olur: memleket meseleleri (siyaset deyin isterseniz), doğru/yanlışın arayışı (felsefe herhalde), edebiyat konuları, beni sarsan ve duygulandıran olaylar (iç karanlık dünyam belki) zihnimi sürekli kurcalar.
Başkalarına göre bunlar en ideal seçenekler olmayabilir; ama ben bu dünyamdan zevk alırım. Ya da mutluluğu bu alanlarda ararım. Aydın olmanın hoş bir tadı vardır. Hele bu değerleri paylaşabileceğiniz bir eşiniz ve küçük de olsa uygun bir çevreniz varsa bu 'aydınlığın' saatlerinize sürekli heyecan, renk ve anlam katan bir yanı olur. Bütün dünyada aydın olmak aşağı yukarı böyle bir şey olsa gerek. Böyle bir aydının -bu da bir kimlik sayılabilir- seçtiği yol, doğru ya da yanlış, kendine özgü bir mezhebidir.
Aydın olmanın bedeli ağır olmamalı
Ama Türkiye'de aydın olmanın bedeli öteki ülkelere göre çok ağır. En başta 'aydına' benim hesaplarında olmayan misyonlar yüklenir, ondan ille de olmadık sorumluluklar istenir: memleketi kurtarmak, herkese örnek olmak, toplumu uyandırmak gibi ve bunu kendini helak edercesine yapması istenir. Nazım'ın kelimeleriyle söylersek 'ben yanmasam, sen yanmasan' işler yürümeyecekmişçesine. İlle de kül olmalıymışız. Aydın, bir tür mazoşist oluyor bu durumda, bir martir, bir şehit, bir kurban, kendini feda eden bir Prometeus. Batı dünyasında öyle değildir. Entelektüel, yayınladığı kitaplarla övünürken, bu taraftaki münevver kodeste yattığı yıllarla, çektiği çilelerle kendi değerini biçmeye çalışır. Aydın, fikir alanında at koşturandır bir yanda, öte yanda ise çile çeken. Hele 'zengin aydın' kavramı çelişki sayılır oldu. Benim hesaplarımda aydının aç kalması, soğuk bir evde yatması ve en sonunda erken ölmesi yoktur.
Bu misyon garabetinin bir de tersten okunuşu vardır ki o da ayrı bir toplumsal bedel: aydından toplumu kurtarmasını bekleyenler zaman zaman kendileri ortaya atılıp darbeler ve yasa dışı eylemlerle toplumu 'kurtarma' eylemlerine girişirler ve kendilerini bu yüzden de 'aydın' sayarlar. Oysa bana göre aydın başka, toplumun çobanı ya da çelebi olmak başka.
Son zamanlarda aydın olmanın tadı iyice kaçtı. Benim entelektüel arkadaşlarımın hemen hepsi sıkıntıda. Kimileri günlerini mahkeme salonlarında kendilerini savcıların ve fiili saldırganların karşısında korumaya çalışıyorlar. Çoğu, amatör avukata dönüştü. Yasa maddelerini, hukukun girift yorumlarını, uluslararası mahkemelerin olanaklarını bellemişler, bunları anlatıyorlar. İstihbarat servislerinin işleyişi konularında uzmanlaşmışlar, cinayet nasıl engellenir diye önerilerde bulunuyorlar. Ve lafları artık hakaret, küfür, ihanet, ayıp, günah, alay olarak algılanıyor. Kendilerini koruyacak söz bulmada zorluk çekiyorlar. Ve tabii arada fatura geliyor: para cezası, hapis yatma, işten kovulma, alenen tükürülme, aşağılanma, parmakla gösterilme, dayak ya da kurşun yeme. 'Aydınım' derken ben bunları hesaba katmamıştım.
Aydın, düşünce adamı sayılmaz oldu. Hoş, durum eskiden de pek farklı değildi ya!.. Belki eskiden aydınlar bu süründürülmeyi kabullenip sineye çekerlerdi, 'Ben yanmasam olmaz' derlerdi. Ama artık düşüncenin kendisinin düşman sayılması ve aydının da namlunun ucunda olması sırıtır oldu. Aydının şimdi kendi isteğiyle 'yanmayıp' bazen otellerde, bazen mahkemelerde, kaldırımlarda ya da gazete sütunlarında yakılıyor olması artık infial uyandırıyor. Bu kabullenilemeyen durumlar artık 'normal' bir bedel değil de büyük haksızlık olarak algılanmaya başlandığından (dönemler değişiyor anlaşılan) aydın olmanın tadı daha da kaçıyor.
Aydın arkadaşlarımın bir kısmı yıllardır yurtdışında. Yurda dönmeyi düşünenler bu düşünceyi akıllarından kovmaya çalışıyor şimdi. 'Aydın gibi yaşamak olanaklıyken neden kendimizin ve ailemizin huzurunu bozalım?' diyorlar. Bazı aydın arkadaşlarımın yurdu terk etme hesapları yaptıklarını duyuyorum. Kimilerinin 'kaçtığı' zaten biliniyor. Haklıdırlar, aydın olmak iyidir de hayatta kalma şartıyla. 'Kaçma' kelimesi korkuyu ve gizliliği çağrıştıran bir kelimedir, ama bu kelimeyi kullananlar gidenin 'korkaklığından' çok, toplum içine sinmiş olan 'korkutuculuğu' vurgulamak istiyorlar sanıyorum.
Koruma altında yaşam olur mu?
Son günlerde aydınlarımızın polis koruması altına alındıklarını duyuyoruz. Buna sevinenler de var: nihayet korunuyorlar diye! Aydının polis koruması altında yaşaması ne anlama gelir? Nerede görülmüştür bu? Bir insan kaç yıl koruma altında yaşayabilir? Bu tür bir yaşam biçimine ne kadar katlanabilir? Böylesine tehdit edildiğini bilen bir kimse bu aşağılanmaya ve tehdide ne kadar dayanabilir? Böyle 'aydınlık' olur mu? Tadı kalır mı bu şartlar altında aydınlığın? Hiç olur mu koruma altında edebiyat sohbeti, taverna, tiyatro, resim sergisi ziyareti, kütüphane ve kitapevi günleri? Çok tatsız oldu bu işler! Ben aydın olma mutluluğunu farklı düşünmüştüm: aydın başka; militan savaşçı, komando, gerilla ya da Rambo başka. Benim harcım ise bu kadar, sade aydın.
Statlarda utandırıcı sloganlar, şüpheli dayanışma fotoğrafları, en sıradan empati ve sempati belirtisine gösterilen ırkçı tepkiler, ürkütücü güya sosyolojik yorumlar ve psikolojik 'derin' açıklamalar (müsebbip, tahrik etmiş olan kurbanlarmış!), kimin malı olduğu belli olmayan 301 tane Demokles kılıcı ve gözümün önünden gitmeyen ölü bir aydının delik ayakkabı köselesi. Tadı ve anlamı kalmadı kalemin, kâğıdın ve sözün. Hele hükümetin 301 konusunda temel sorumluluğunu Sivil Toplum Kuruluşları'na devredip 'ne yapalım, anlaşamıyorlar' demesine nasıl katlanır insan? Hangi yasa sivillerin oybirliği ile çıktı ki bugüne kadar? Demokraside hiç oybirliği aranır mı? Hükümet kanun çıkarma temel hakkını kullanmaktan kaçınıp öte yana bakarak ilgisiz ıslık çalıyorsa yurttaş umutsuzdur. Oybirliği şartı aydınlara yönelik bir ikiyüzlülüktür. Aydın olmak bir zevk idi, şimdi Türkiye'de büyük riske dönüştü. Düşünce ve ifade özgürlüğünün sürekli yara aldığı bu karanlık ortamda aydın olmanın tadı da kalmadı.
HERKÜL MİLLAS
http://www.zaman.com.tr/webapp-tr/haber.do?haberno=506219
TERÖR GERÇEĞİ
İşte PKK'nın silah listesi!
6/8/2007 Kategori:TEROR GERCEGI
Genelkurmay Başkanlığı bir süredir PKK’nın kullandığı silahların kaynağını belirliyor ve üretici ülkelere, silahların, PKK’nın eline nasıl geçtiğini soruyordu. PKK, bunun belirlenmemesi için bir süredir yeni bir yöntem geliştirdi... Temmuz ayının ilk günlerinde, güvenlik güçlerine teslim olan teröristler, Kandil Dağı’ndaki kampa, iki ABD zırhlı aracının silah getirdiğine tanık olduklarını açıkladılar. İddialarla ilgili tartışmalar sürerken, Genelkurmay Başkanlığı’nın, ‘terör örgütlerinin kullandığı silahların menşei’ araştırmasını öteden beri yaptığı, silahları üreten ve kayıtlarda aldı görünen ülkelere, bunların PKK’nın eline nasıl geçtiğine ilişkin soru yönelttiği anlaşıldı. Genelkurmay Başkanlığı’nın belgelerine göre PKK, son dönemde, silah ve patlayıcıların kaynağının belli olmaması için silahların seri numaralarını siliyor. Seri numaraları silinmeyen silahların, hangi ülke kaynaklı olduğu kesin olarak belirleniyor. PKK’nın önemli karargâhı olarak belirtilen Kandil Dağı’na, ABD silahlarının getirildiği, teslim olan teröristlerin ifadelerinde yer aldı. Bu ifadeler doğrultusunda, ABD makamlarından bu konuda bilgi istenirken, gündeme PKK’nın kullandığı ABD kaynaklı silahlar da getirildi. Denetimsiz biçimde transferleri yapılan küçük ve hafif silahların, çeşitli yollarla terörist grupların kontrolüne geçtiğini belirten yetkililer, bu konuda uluslararası kuruluşların yürüttüğü çalışmalara da Türkiye'nin tam destek verdiğini söylediler. Terör örgütlerinin Türkiye'ye yönelik eylemlerinde kullandıkları silahların ‘menşeini araştırma’nın önceki yıllarda yapılanlardan çok farklı olmadığını belirten askeri yetkililer, ele geçirilen silahların bir kısmına ait bilgilerin ya silah üreticileri ya da kaçakçılar tarafından özellikle silindiğini söylediler. Son dönemlerde ‘siliciler’ arasına PKK da katıldı. Made in İtalya, Almanya... Silinen seri numaraları yüzünden ele geçirilen silahların tamamının kaynağını saptamanın zor olduğunu belirten yetkililer, seri numarası belli olmayan bu silahları, kataloglardan karşılaştırma yöntemiyle kaynak belirlediklerini söylediler. Yakalanan silahlardan menşei tam olarak belirlenenlerin önceki yıllarda elde edilen sonuçlarla da benzerlik gösterdiğini kaydeden yetkililer, buna ilişkin şu bulguları aktardılar: “Hafif silahların çoğunluğu, başta Rusya olmak üzere eski Doğu Bloku ülkeleri ve Çin kaynaklı. Bir kısım silahlar ise Almanya, İtalya, İngiltere, İspanya, ABD gibi ülkeler tarafından üretildikten sonra, doğrudan veya dolaylı yollarla terör örgütlerine aktarılıyor. Arazide yeri tespit edilen ve emniyet gerekçesiyle yerinde imha edilen mayınlardan büyük çoğunluğunun ise İtalyan menşeli olduğu anlaşılıyor.'' PKK'ya dönük operasyonlarda ele geçirilen binlerce silahın kaynak araştırması, Genelkurmay Başkanlığı tarafından yapılıyor. Bu konuda yapılan araştırmaya göre, menşei tam olarak belirlenen silah ve patlayıcıların ülkelere göre dağılımı şöyle: KALAŞNİKOF’LAR Ele geçirilen ve menşei tam olarak belirlenen 4 bin 500 Kalaşnikof’un (AK-47) yüzde 71.6’sı Rusya, yüzde 14.7'si Çin, yüzde 3.6'sı Macaristan, yüzde 3.6'sı da Bulgaristan orijinli. KANNAS’LAR Ele geçirilen toplam 5 bin 713 suikast silahı Kannas, BKC, Dragunov, Arbiki, G-3, M-16, G-1, mavzer gibi silahlardan 959'unun menşei tam olarak belirlendi. Bunların yüzde 45.2'sinin Rusya, yüzde 13.2'sinin İngiltere, yüzde 9.4'ünün de ABD orijinli olduğu saptandı. ROKETLER PKK'nın eylemlerde de yaygın olarak kullandığı roketlerden ele geçirilen 1.610'u üzerinde inceleme yapıldı. Bunlardan ancak 313'ünün menşei belirlenebildi. Bunların da yüzde 85'inin Rusya, yüzde 5.4'ünün Irak, yüzde 2.5'inin Çin menşeli olduğu anlaşıldı. TABANCALAR 2 bin 885 tabanca ve makineli tabancadan 2 bin 208'inin menşei belirlendi. Bu silahların yüzde 21.9'u eski Çekoslovakya, yüzde 20.2'si İspanya, yüzde 19.8'i İtalya orijinli çıktı. EL BOMBALARI 3 bin 490 el bombasından 136'sının menşei belirlendi. Bunların yüzde 72'sinin Rusya, yüzde 19.8'inin ABD, yüzde 8'inin ise Alman menşeli olduğu görüldü. MAYINLAR Bulunan 11 bin 568 mayından 8 bin 15'inin menşei araştırması sonuçlandı. Bu mayınların yüzde 60.8'i İtalya, yüzde 28.3'ü Rusya, yüzde 6.2'si Almanya kaynaklı.Kaynak: Milliyet Haber
http://bilgeerhan.blogcu.com/3656961
6/8/2007 Kategori:TEROR GERCEGI
Genelkurmay Başkanlığı bir süredir PKK’nın kullandığı silahların kaynağını belirliyor ve üretici ülkelere, silahların, PKK’nın eline nasıl geçtiğini soruyordu. PKK, bunun belirlenmemesi için bir süredir yeni bir yöntem geliştirdi... Temmuz ayının ilk günlerinde, güvenlik güçlerine teslim olan teröristler, Kandil Dağı’ndaki kampa, iki ABD zırhlı aracının silah getirdiğine tanık olduklarını açıkladılar. İddialarla ilgili tartışmalar sürerken, Genelkurmay Başkanlığı’nın, ‘terör örgütlerinin kullandığı silahların menşei’ araştırmasını öteden beri yaptığı, silahları üreten ve kayıtlarda aldı görünen ülkelere, bunların PKK’nın eline nasıl geçtiğine ilişkin soru yönelttiği anlaşıldı. Genelkurmay Başkanlığı’nın belgelerine göre PKK, son dönemde, silah ve patlayıcıların kaynağının belli olmaması için silahların seri numaralarını siliyor. Seri numaraları silinmeyen silahların, hangi ülke kaynaklı olduğu kesin olarak belirleniyor. PKK’nın önemli karargâhı olarak belirtilen Kandil Dağı’na, ABD silahlarının getirildiği, teslim olan teröristlerin ifadelerinde yer aldı. Bu ifadeler doğrultusunda, ABD makamlarından bu konuda bilgi istenirken, gündeme PKK’nın kullandığı ABD kaynaklı silahlar da getirildi. Denetimsiz biçimde transferleri yapılan küçük ve hafif silahların, çeşitli yollarla terörist grupların kontrolüne geçtiğini belirten yetkililer, bu konuda uluslararası kuruluşların yürüttüğü çalışmalara da Türkiye'nin tam destek verdiğini söylediler. Terör örgütlerinin Türkiye'ye yönelik eylemlerinde kullandıkları silahların ‘menşeini araştırma’nın önceki yıllarda yapılanlardan çok farklı olmadığını belirten askeri yetkililer, ele geçirilen silahların bir kısmına ait bilgilerin ya silah üreticileri ya da kaçakçılar tarafından özellikle silindiğini söylediler. Son dönemlerde ‘siliciler’ arasına PKK da katıldı. Made in İtalya, Almanya... Silinen seri numaraları yüzünden ele geçirilen silahların tamamının kaynağını saptamanın zor olduğunu belirten yetkililer, seri numarası belli olmayan bu silahları, kataloglardan karşılaştırma yöntemiyle kaynak belirlediklerini söylediler. Yakalanan silahlardan menşei tam olarak belirlenenlerin önceki yıllarda elde edilen sonuçlarla da benzerlik gösterdiğini kaydeden yetkililer, buna ilişkin şu bulguları aktardılar: “Hafif silahların çoğunluğu, başta Rusya olmak üzere eski Doğu Bloku ülkeleri ve Çin kaynaklı. Bir kısım silahlar ise Almanya, İtalya, İngiltere, İspanya, ABD gibi ülkeler tarafından üretildikten sonra, doğrudan veya dolaylı yollarla terör örgütlerine aktarılıyor. Arazide yeri tespit edilen ve emniyet gerekçesiyle yerinde imha edilen mayınlardan büyük çoğunluğunun ise İtalyan menşeli olduğu anlaşılıyor.'' PKK'ya dönük operasyonlarda ele geçirilen binlerce silahın kaynak araştırması, Genelkurmay Başkanlığı tarafından yapılıyor. Bu konuda yapılan araştırmaya göre, menşei tam olarak belirlenen silah ve patlayıcıların ülkelere göre dağılımı şöyle: KALAŞNİKOF’LAR Ele geçirilen ve menşei tam olarak belirlenen 4 bin 500 Kalaşnikof’un (AK-47) yüzde 71.6’sı Rusya, yüzde 14.7'si Çin, yüzde 3.6'sı Macaristan, yüzde 3.6'sı da Bulgaristan orijinli. KANNAS’LAR Ele geçirilen toplam 5 bin 713 suikast silahı Kannas, BKC, Dragunov, Arbiki, G-3, M-16, G-1, mavzer gibi silahlardan 959'unun menşei tam olarak belirlendi. Bunların yüzde 45.2'sinin Rusya, yüzde 13.2'sinin İngiltere, yüzde 9.4'ünün de ABD orijinli olduğu saptandı. ROKETLER PKK'nın eylemlerde de yaygın olarak kullandığı roketlerden ele geçirilen 1.610'u üzerinde inceleme yapıldı. Bunlardan ancak 313'ünün menşei belirlenebildi. Bunların da yüzde 85'inin Rusya, yüzde 5.4'ünün Irak, yüzde 2.5'inin Çin menşeli olduğu anlaşıldı. TABANCALAR 2 bin 885 tabanca ve makineli tabancadan 2 bin 208'inin menşei belirlendi. Bu silahların yüzde 21.9'u eski Çekoslovakya, yüzde 20.2'si İspanya, yüzde 19.8'i İtalya orijinli çıktı. EL BOMBALARI 3 bin 490 el bombasından 136'sının menşei belirlendi. Bunların yüzde 72'sinin Rusya, yüzde 19.8'inin ABD, yüzde 8'inin ise Alman menşeli olduğu görüldü. MAYINLAR Bulunan 11 bin 568 mayından 8 bin 15'inin menşei araştırması sonuçlandı. Bu mayınların yüzde 60.8'i İtalya, yüzde 28.3'ü Rusya, yüzde 6.2'si Almanya kaynaklı.Kaynak: Milliyet Haber
http://bilgeerhan.blogcu.com/3656961
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
